ever kneeling

ωστέ επιτέλους αυτός ο χειμώνας
χωρίς σκισμένα μάγουλα
αυτός που ξέρει να κρατάει
ακόμα και τις πιο σκληρές υποσχέσεις του
χωρίς στριγγές τρομπέτες
ούτε παραμορφωμένα σαξόφωνα
αλλά με έναν
ίσιο σιδερένιο φλάτλαην βόμβο
τα δάχτυλα παγώνουν
όπως έπρεπε να παγώσουν
και τα δόντια
κλικ
κλακ
στο σωστό ρυθμό επιτέλους
χωρίς σκισμένα μάγουλα αυτός ο χειμώνας
προφέρει τις λέξεις αργά και καθαρά
σιγανά σαν ηρεμιστικό
μια τελετουργία 30 ημερών
με την ίδια πρόταση
κάθε πρωί
με την ίδια πρόταση
ώστε που μέχρι το τέλος
να μη χρειάζεται να την ακούς άλλο
να μη χρειάζεται να νομίζεις ότι την ακούς άλλο