άρτσι μπόλντι και λουλάς

(Και σ’αυτό το σημείο που φτάσαμε πρέπει να πούμε ότι ισχύει μια παροιμία που λέει “Φτιάξε φήμη και μετά πέσε για ύπνο¨, διότι η συμμετοχή – εφόσον δεν μπορούμε να πούμε η συνεισφορά – του Εσπινόθα και του Πελετιέ στο συνέδριο με θέμα “Το έργο του Μπένο φον Αρτσιμπόλντι ως καθρέφτης του 20ού αιώνα” ήταν στην καλύτερη περίπτωση μηδενική, στην χειρότερη ήταν αφασική, λες και άξαφνα είχαν διαλυθεί ή ήταν απόντες, λες και είχαν γεράσει πρόωρα ή ήταν σε κατάσταση σοκ, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο σε ορισμένους από τους παρόντες που ήξεραν πόση ενεργητικόττηα έδειχναν συνήθως σε τέτοιου είδους συναντήσεις ο Ισπανός και ο Γάλλος, μάλιστα μερικές φορές χωρίς ενδοιασμούς, κι επίσης δεν πέρασε απαρατήρητη από το τελευταίο επίπεδο των Αρτσιμπόλντι, αγοριών και κοριτσιών που μόλις είχαν αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, μ’ένα διδακτορικό ζεστό ακόμα κάτω από τη μασχάλη τους και επεδίωκαν, με κάθε μέσο και τρόπο, να επιβάλουν τη δική τους προσωπική ανάγνωση του Αρτσιμπόλντι, ως ιεραπόστολοι έτοιμοι να επιβάλουν την πίστη στον Θεό έστω κι αν γι’αυτό έπρεπε να κάνουν συμφωνία με το διάολο, άνθρωποι σε γενικές γραμμές ορθολογιστές, όχι με τη φιλοσοφική έννοια αλλά με την πιο κοινή, με μια υποτιμητική σημασία, του πραγματισμού μάλλον, τους οποίους δεν τους ενδιαφέρει τόσο η λογοτεχνία όσο η λογοτεχνική κριτική, το μοναδικό πεδίο γι’αυτούς – ή για ορισμένους απ’αυτούς – όπου ακόμα ήταν πιθανή η επανάσταση, και όπου κατά κάποιον τρόπο συμπεριφέρονταν όχι ως νέοι αλλά ως καινούργιοι νέοι, όπως ακριβώς υπάρχουν πλούσιοι και νεόπλουτοι, άτομα γενικά, ας το επαναλάβουμε, ευφυή, μολονότι συχνά δεν ήξεραν που πάνε τα τέσσερα, και τα οποία παρόλο που παρατήρησαν την απούσα παρουσία στο φευγαλέο πέρασμα του Πελετιέ και του Εσπινόθα, δεν μπορούσαν ν’ αντιληφθούν αυτό που στ’ αλήθεια είχε σημασία: την απόλυτη ανία που ένιωθαν για όλα όσα λέγονταν εκεί για τον Αρτσιμπόλντι, τον τρόπο που εκτίθεντο στα ξένα βλέμματα, παρόμοια, λόγω έλλειψης πονηριάς, με το βηματισμό των θυμάτων των κανιβάλων, και που αυτοί, ενθουσιώδεις κανίβαλοι και πάντοτε πεινασμένοι, δεν είδαν, τα πρόσωπα τους, πρόσωπα τριαντάρηδων φουσκωμένων από την επιτυχία, οι γκριμάτσες τους ήταν μεταξύ ανίας και τρέλας, τα κωδικοποιημένα ψελλίσματα τους έλεγαν μόνο μια λέξη: αγάπα με, ή ίσως μια λέξη και μια φράση: αγάπα με, άσε με να σ’ αγαπώ, όμως κανένας, προφανώς, δεν τους καταλάβαινε. )

μπολάνιο.2666