you’re such a

i say all pleasantries are over/i say all pleasantries are past, άρα όταν μεγαλώσω θα – θα φτάσει μια στιγμή που δε θα ξαναμεγαλώσω. δεν είναι η ώρα για χαριτωμένα τώρα. κι αν δεν είναι η ώρα γι’αυτά, τι ώρα είναι;
είναι η ώρα, καλέ μου γιόρικ, για αυτές τις εμμονικές εικόνες που δεν πρόκειται να φύγουν, κι αν φύγουν θα επιστρέψουν στον ύπνο. είναι η ώρα να νιώθεις αυτολύπηση που η μόνη σου παρηγοριά είναι η μελαγχολία των κατασκόπων σε μια θλιβερή βρετανία. είναι η ώρα να καταστρέψεις αυτή τη γλυκιά μυθολογία (που δεν ήταν ποτέ δική σου) με τα νέα παιδιά στην ταράτσα της κατάληψης εκείνο το μαγικό καλοκαίρι που μοιάζουν να έζησαν όλοι εκτός από σένα. δεν πειράζει, δεν πειράζει, είναι επίσης η ώρα να γκρινιάξεις με την ψυχή σου. γιατί δεν ήσουν σ’εκείνη την ταράτσα, γιατί είχες επιλέξει να παγώνεις και να βουτάς σε μια άλλη αυτολύπηση σε κάποιον ακατανόητο βορρά. γιατί έχασες την ορμή που σε κάνει να περνάς μέσα απ’τον τοίχο και βρήκες, αντ’αυτού, την ορμή που σε κάνει να πέφτεις με δύναμη πάνω στα τούβλα, ξανά και ξανά, μέχρι να μείνεις χωρίς σαγόνι, χωρίς δόντια, χωρίς γλώσσα. ohne Kinn. senza denti. sin lengua.
γιατί ήθελα κι εγώ, ήθελα στ’αλήθεια, ήθελα με όλη μου τη δύναμη να καταλάβω αυτή την τρομερή αγάπη και αυτές τις μεγάλες λέξεις που μου φαίνονταν από πολύ νωρίς μάλλον δεδομένες, βαρυφορτωμένες, αχρείαστες. ήθελα και ίσως στο έδειχνα και ίσως το καταλάβαινες. μπορεί και όχι. δεν έχει σημασία γιατί είναι καλύτερα τώρα. εκεί τουλάχιστον είσαι καλύτερα. θα ‘θελα μερικές λέξεις ακόμα αλλά ίσως κάποια στιγμή, σε άλλο συγκείμενο, να τις βρούμε, αποφασίζοντας ότι δεν μας τέλειωσαν. δεν πειράζει όμως.
πειράζει όμως το άλλο β’ ενικό, που δεν είναι ο γιόρικ, που δεν είσαι εσύ στην ταράτσα το καλοκαίρι, ένα άλλο β’ ενικό. γιατί μπορεί να σου ‘σφιξα το χέρι και να σε άφησα να κοιμηθείς ήρεμα ήρεμα και να είπαμε σε όλους μετά έφυγε ήρεμα ήρεμα ήρεμα αλλά αυτό δε θα το καταλάβω ποτέ, και δε θα τους το πώ ποτέ, πόση βία μπορεί να δεχτεί κάποιος που ήδη τελειώνει, πόσο άγχος, πόσο πόνο. δε πρόλαβες να μαζέψεις αυτές τις γαμημένες ντομάτες απ’τον τοίχο και τα λάδια απ’το μαύρο μάρμαρο, βρήκα τη σκυλίτσα να τα γλείφει. και τώρα δε με στοιχειώνεις εσύ, με στοιχειώνουν τα λαχανικά. πλάκα έχει, μας ταιριάζει. δεν ήταν ήρεμο και δεν ήταν ωραίο αλλά τουλάχιστον μέχρι το τέλος μοιραστήκαμε την ίδια αμφιβολία και την ίδια αισιοδοξία, όχι;
i say all pleasantries are over/i say all pleasantries are past αλλά δεν είναι αλήθεια στ’αλήθεια, κάντε λίγη υπομονή και επιστρέφουμε στο κανονικό μας πρόγραμμα, αρκετά για σήμερα.