night call

έχουμε και λέμε:
ένα αμάξι σε μια λεωφόρο
κάπου έξω απ’το φράημπουργκ
παγωμένη νύχτα μισάνοιχτα παράθυρα
καπνός απ’τα τσιγάρα να βγαίνει δειλά-δειλά
οι κάφτρες το μόνο φως εκεί γύρω
ένας βόμβος ένας ρυθμός από κάπου μακριά μέσα στη νύχτα
ναι κάποιοι άλλοι κάποιες άλλες
χόρευαν μακριά από εμάς
ακόμα κι αν ψάχναμε δε θα βρίσκαμε
έτσι δεν είπαμε κουβέντα ούτε κοιταχτήκαμε
πετάξαμε τα αποτσίγαρα στην άσφαλτο
κλείσαμε τα παράθυρα
η Λ έβαλε μπρος
εγώ ακούμπησα το μάγουλο μου στο τζάμι
και φύγαμε
από πού;
προς τα πού;

συγγνώμη αλλά δε μπορώ να θυμηθώ
τίποτε άλλο
και δεν έχει λιγότερο κρύο τώρα
απ’όσο είχε τότε