έχουμε και λέμε:
ένα αμάξι σε μια λεωφόρο
κάπου έξω απ’το φράημπουργκ
παγωμένη νύχτα μισάνοιχτα παράθυρα
καπνός απ’τα τσιγάρα να βγαίνει δειλά-δειλά
οι κάφτρες το μόνο φως εκεί γύρω
ένας βόμβος ένας ρυθμός από κάπου μακριά μέσα στη νύχτα
ναι κάποιοι άλλοι κάποιες άλλες
χόρευαν μακριά από εμάς
ακόμα κι αν ψάχναμε δε θα βρίσκαμε
έτσι δεν είπαμε κουβέντα ούτε κοιταχτήκαμε
πετάξαμε τα αποτσίγαρα στην άσφαλτο
κλείσαμε τα παράθυρα
η Λ έβαλε μπρος
εγώ ακούμπησα το μάγουλο μου στο τζάμι
και φύγαμε
από πού;
προς τα πού;

συγγνώμη αλλά δε μπορώ να θυμηθώ
τίποτε άλλο
και δεν έχει λιγότερο κρύο τώρα
απ’όσο είχε τότε

i say all pleasantries are over/i say all pleasantries are past, άρα όταν μεγαλώσω θα – θα φτάσει μια στιγμή που δε θα ξαναμεγαλώσω. δεν είναι η ώρα για χαριτωμένα τώρα. κι αν δεν είναι η ώρα γι’αυτά, τι ώρα είναι;
είναι η ώρα, καλέ μου γιόρικ, για αυτές τις εμμονικές εικόνες που δεν πρόκειται να φύγουν, κι αν φύγουν θα επιστρέψουν στον ύπνο. είναι η ώρα να νιώθεις αυτολύπηση που η μόνη σου παρηγοριά είναι η μελαγχολία των κατασκόπων σε μια θλιβερή βρετανία. είναι η ώρα να καταστρέψεις αυτή τη γλυκιά μυθολογία (που δεν ήταν ποτέ δική σου) με τα νέα παιδιά στην ταράτσα της κατάληψης εκείνο το μαγικό καλοκαίρι που μοιάζουν να έζησαν όλοι εκτός από σένα. δεν πειράζει, δεν πειράζει, είναι επίσης η ώρα να γκρινιάξεις με την ψυχή σου. γιατί δεν ήσουν σ’εκείνη την ταράτσα, γιατί είχες επιλέξει να παγώνεις και να βουτάς σε μια άλλη αυτολύπηση σε κάποιον ακατανόητο βορρά. γιατί έχασες την ορμή που σε κάνει να περνάς μέσα απ’τον τοίχο και βρήκες, αντ’αυτού, την ορμή που σε κάνει να πέφτεις με δύναμη πάνω στα τούβλα, ξανά και ξανά, μέχρι να μείνεις χωρίς σαγόνι, χωρίς δόντια, χωρίς γλώσσα. ohne Kinn. senza denti. sin lengua.
γιατί ήθελα κι εγώ, ήθελα στ’αλήθεια, ήθελα με όλη μου τη δύναμη να καταλάβω αυτή την τρομερή αγάπη και αυτές τις μεγάλες λέξεις που μου φαίνονταν από πολύ νωρίς μάλλον δεδομένες, βαρυφορτωμένες, αχρείαστες. ήθελα και ίσως στο έδειχνα και ίσως το καταλάβαινες. μπορεί και όχι. δεν έχει σημασία γιατί είναι καλύτερα τώρα. εκεί τουλάχιστον είσαι καλύτερα. θα ‘θελα μερικές λέξεις ακόμα αλλά ίσως κάποια στιγμή, σε άλλο συγκείμενο, να τις βρούμε, αποφασίζοντας ότι δεν μας τέλειωσαν. δεν πειράζει όμως.
πειράζει όμως το άλλο β’ ενικό, που δεν είναι ο γιόρικ, που δεν είσαι εσύ στην ταράτσα το καλοκαίρι, ένα άλλο β’ ενικό. γιατί μπορεί να σου ‘σφιξα το χέρι και να σε άφησα να κοιμηθείς ήρεμα ήρεμα και να είπαμε σε όλους μετά έφυγε ήρεμα ήρεμα ήρεμα αλλά αυτό δε θα το καταλάβω ποτέ, και δε θα τους το πώ ποτέ, πόση βία μπορεί να δεχτεί κάποιος που ήδη τελειώνει, πόσο άγχος, πόσο πόνο. δε πρόλαβες να μαζέψεις αυτές τις γαμημένες ντομάτες απ’τον τοίχο και τα λάδια απ’το μαύρο μάρμαρο, βρήκα τη σκυλίτσα να τα γλείφει. και τώρα δε με στοιχειώνεις εσύ, με στοιχειώνουν τα λαχανικά. πλάκα έχει, μας ταιριάζει. δεν ήταν ήρεμο και δεν ήταν ωραίο αλλά τουλάχιστον μέχρι το τέλος μοιραστήκαμε την ίδια αμφιβολία και την ίδια αισιοδοξία, όχι;
i say all pleasantries are over/i say all pleasantries are past αλλά δεν είναι αλήθεια στ’αλήθεια, κάντε λίγη υπομονή και επιστρέφουμε στο κανονικό μας πρόγραμμα, αρκετά για σήμερα.

=(

1.

Κυρία Γ

Τα θερμα μου συλλυπητηρια για τον συζυγο σας.
Σας ξερω φυσιογνωμικα οπως και τον συζυγο σας, ηξερα. Λυπηθηκα που εφυγε τοσο νεος ηταν τραγικο για σας ποσο για το παιδι σας. Συγνωμη που θα σας κουρασω λιγο απλα πηρα το θαρρος να σας γραψω μονο και μονο που εμαθα οτι ο συζυγος σας ηταν αθεος οτι αυτη η ψυχη εφυγε αθεη.Εγω που σας γραφω ειμαι η πιο αμαρτωλη ψυχη πιστεψε με. Προσπαθω να επανορθωσω και να ειμαι κοντα στο Θεο. Διαβαστε σας παρακαλω την Αγια Γραφη ολη και θα καταλαβετε τι εννοω. Ειμαστε τυχεροι που εχουμε μια τοσο ζωντανη θρησκεια που μιλαει με θαυματα και μαρτυριες ανθρωπων ποσο μαλιστα τα ιερα βιβλια. Βαλτε τον Χριστο μεσα σας στο σπιτι σας και δεν θα ειστε μονη. Δεν ξερτε τι περνα η ψυχη οταν φευγει απ’το σωμα συμφωνα με μαρτυρια του Κ. Αιτωλου και Αγ. Αντωνιου αλλιμονο οταν ειναι Αθεη! Προσευχηθειτε να ελλεησει του συζυγου σας ο Θεος οσο μπορειτε. Μην γυριζετε την πλατη σας στο Χριστο διδαξτε το παιδι σας αγαπη, ταπεινοτητα πιστη τηρηση των εντολων του Θεου και υπομονη. Και θα δειτε ποσο θα σας αγκαλιασει ο Χριστος!
Καλη χρονια να εχετε
με υγεια ευημερια παντα
το 2012
Με ταπεινοτητα
μια αμαρτωλη ψυχη.

2.

Το να χάνεις ένα κομμάτι από την ψυχή σου είναι σαν να είσαι μισός, έρμαιο στην δυστυχία. Η είδηση της απώλειας του Νίκου τάραξε συνθέμελα την ζωή των ανθρώπων που τον αγαπούσαμε. Όταν χάθηκε ο αδελφός του (ο παππούς μου) χάσαμε την γή κάτω από τα πόδία μας. Μπορεί να έκλεισε ο κύκλος δύο αδελφών, αλλά αυτοί οι δυο Θα συναντηθούν… όπως παλία… στην ουράνία Πάτρα. Αδέλφία ήταν. Είχαν το ιδίο αίμα. Ίσως αυτό να είναι μία ευκαιρία για να ξανασυναντηθούν. Ο Θάνατος του ενός τους χώρισε. Ο Νίκος ήταν λεβέντης, ήρωας στην ζωή. Έφυγε από τον κόσμο μαχητής, όρθιος, λεβέντης, με αξιοπρέπεια. Έφυγε με τον Θόρυβο αυτών που τον αγαπούσαν. Ήταν επαναστάτης και ιδεολόγος στην ζωή. Μπορεί να μην νίκησε τον Θάνατο, αλλά τουλάχιστον κέρδισε την ζωή και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Στεναχωριέμαι γιατί δε τον γνώρισα σε βάθος. Μου θύμιζε όμως τον παππού μου, που τόσο άδικα έχασα. Ήταν και οι δυό λεβέντες. Ήταν γεροί σαν τις αιωνόβιες ελιές. Θα τους θυμόμαστε πάντα με νοσταλγία. Μπορεί να μην τον γνώρισα σε βάθος, αλλά τον θαύμαζα. Ήθελα μιας και εγώ ασχολούμαι με την λογοτεχνία και την ποίηση να μιλήσω μαζί με αυτόν που ήταν στην τέχνη.

Τα θερμά μου συλλυπητηρία για τον επαναστάτη της ζωής. Να περάσει γρήγορα ο πόνος. ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ.

Όταν η μάνα μου έμαθε, το πρώτο πράγμα που της ήρθε να ρωτήσει ήταν: ποιος φταίει; φταίω εγώ; φταίει ο μπαμπάς σου;

Έδωσα την πιο αναμενόμενη και βαρετή απάντηση που φαντάζομαι θα δίνατε κι εσείς: ότι κανείς δε φταίει, ούτε εκείνη, ούτε ο μπαμπάς, ούτε κανείς – άλλωστε είμαι μια χαρά, αυτό ήμουν πάντα, μπλα μπλα μπλα. Έλεγα ψέματα. Έφταιγε η μάνα μου και ο πατέρας μου. Αυτή ήταν η αλήθεια. Σαν τώρα το θυμάμαι το πότε έγινε, το πως και με ποιον τρόπο.

Ήταν ένα βράδυ, κάπου στο Γυμνάσιο. Οι γονείς μου είχανε βγει και θα αργούσαν να γυρίσουν. Ετσι έμεινα μόνος να βλέπω τηλεόραση, δηλαδή ΕΡΤ. Κάποια στιγμή μία σκηνή στην ταινία που έπαιζε με αναστάτωσε. Είδα δύο άντρες να στριμώχνει ο ένας τον άλλο σε ένα τοίχο, αλλά όχι όπως σε όλες τις άλλες ταινίες που είχα δει μέχρι τότε. Ήταν σε ένα στενό σκοτεινό δρόμο και ο ένας αγκάλιαζε σφιχτά τον άλλο. Και το χέρι του ενός ακουμπούσε στο φερμουάρ του άλλου, και τα χείλη ακουμπούσαν στο λαιμό και ήταν και οι δύο άντρες. Ο ένας φορούσε μαύρη καμπαρντίνα και ο άλλος ήταν ναύτης. Αυτό είναι κάτι που γίνεται; Είναι κάτι που υπάρχει;

Την επόμενη μέρα το έψαξα και έμαθα ότι αυτός ο ναύτης ήταν ο Καβγατζής και η ταινία ήταν ο Querelle του R.W. Fassbinder. Η ύπαρξη αυτού του ναύτη που υπονοούσε αυτή η ταινία ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για να πω τι είμαι. Είμαι αυτός που θέλει να γαμήσει τον Καβγατζή πάνω σε ένα τραπέζι του μπιλιάρδου – να σαλιώσω τον πούτσο μου και να μπω μέσα του αγκίζοντας τη θυλή του. Είμαι αυτός που θα τον έκανα να βγάλει έναν λυγμό κάβλας όταν θα έμπαινα μέσα του. Είμαι αυτός που θα άλλαζε τα ζάρια για να τον γαμήσει ένας τεράστιος μαύρος άντρας που θα σαλιώσει τον πούτσο του και όταν μπει μέσα του θα αγγίξει τη θυλή του. Από δω και μπρος θα λιώνω το λιμάνι στο περπάτημα, θα μπαινοβγαίνω στα ‘κακόφημα’ μπαρ, θα ψάχνω ένα ένα τα σκοτεινά στενά της πόλης, θα κολλάω το σώμα μου πάνω στους άντρες κάθε φορά που στριμώχνομαι μαζί τους αναζητώντας έναν τέτοιο ναύτη.

Αν με ξαναρωτήσει κανείς θα πω ότι φταίει ο Querelle που μπορεί και να υπάρχει, φταίει ο Genet που έγραψε την ιστορία του, φταίει ο Fassbinder που την έκανε ταινία, φταίει η ΕΡΤ που την έπαιξε, και σίγουρα φταίνε οι γονείς μου που είχαν τηλεόραση και είχανε βγει εκείνο το βράδυ. Αν μου ζητούσαν να τους συγχωρήσω για εκείνο το βράδυ, θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση. Αυτό που δε θα τους συγχωρήσω ποτέ είναι ότι πήγανε να ζήσουν στο πιο βαρετό λιμάνι του πλανήτη και όχι στη Δρέσδη.

τεύχο

(Και σ’αυτό το σημείο που φτάσαμε πρέπει να πούμε ότι ισχύει μια παροιμία που λέει “Φτιάξε φήμη και μετά πέσε για ύπνο¨, διότι η συμμετοχή – εφόσον δεν μπορούμε να πούμε η συνεισφορά – του Εσπινόθα και του Πελετιέ στο συνέδριο με θέμα “Το έργο του Μπένο φον Αρτσιμπόλντι ως καθρέφτης του 20ού αιώνα” ήταν στην καλύτερη περίπτωση μηδενική, στην χειρότερη ήταν αφασική, λες και άξαφνα είχαν διαλυθεί ή ήταν απόντες, λες και είχαν γεράσει πρόωρα ή ήταν σε κατάσταση σοκ, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο σε ορισμένους από τους παρόντες που ήξεραν πόση ενεργητικόττηα έδειχναν συνήθως σε τέτοιου είδους συναντήσεις ο Ισπανός και ο Γάλλος, μάλιστα μερικές φορές χωρίς ενδοιασμούς, κι επίσης δεν πέρασε απαρατήρητη από το τελευταίο επίπεδο των Αρτσιμπόλντι, αγοριών και κοριτσιών που μόλις είχαν αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, μ’ένα διδακτορικό ζεστό ακόμα κάτω από τη μασχάλη τους και επεδίωκαν, με κάθε μέσο και τρόπο, να επιβάλουν τη δική τους προσωπική ανάγνωση του Αρτσιμπόλντι, ως ιεραπόστολοι έτοιμοι να επιβάλουν την πίστη στον Θεό έστω κι αν γι’αυτό έπρεπε να κάνουν συμφωνία με το διάολο, άνθρωποι σε γενικές γραμμές ορθολογιστές, όχι με τη φιλοσοφική έννοια αλλά με την πιο κοινή, με μια υποτιμητική σημασία, του πραγματισμού μάλλον, τους οποίους δεν τους ενδιαφέρει τόσο η λογοτεχνία όσο η λογοτεχνική κριτική, το μοναδικό πεδίο γι’αυτούς – ή για ορισμένους απ’αυτούς – όπου ακόμα ήταν πιθανή η επανάσταση, και όπου κατά κάποιον τρόπο συμπεριφέρονταν όχι ως νέοι αλλά ως καινούργιοι νέοι, όπως ακριβώς υπάρχουν πλούσιοι και νεόπλουτοι, άτομα γενικά, ας το επαναλάβουμε, ευφυή, μολονότι συχνά δεν ήξεραν που πάνε τα τέσσερα, και τα οποία παρόλο που παρατήρησαν την απούσα παρουσία στο φευγαλέο πέρασμα του Πελετιέ και του Εσπινόθα, δεν μπορούσαν ν’ αντιληφθούν αυτό που στ’ αλήθεια είχε σημασία: την απόλυτη ανία που ένιωθαν για όλα όσα λέγονταν εκεί για τον Αρτσιμπόλντι, τον τρόπο που εκτίθεντο στα ξένα βλέμματα, παρόμοια, λόγω έλλειψης πονηριάς, με το βηματισμό των θυμάτων των κανιβάλων, και που αυτοί, ενθουσιώδεις κανίβαλοι και πάντοτε πεινασμένοι, δεν είδαν, τα πρόσωπα τους, πρόσωπα τριαντάρηδων φουσκωμένων από την επιτυχία, οι γκριμάτσες τους ήταν μεταξύ ανίας και τρέλας, τα κωδικοποιημένα ψελλίσματα τους έλεγαν μόνο μια λέξη: αγάπα με, ή ίσως μια λέξη και μια φράση: αγάπα με, άσε με να σ’ αγαπώ, όμως κανένας, προφανώς, δεν τους καταλάβαινε. )

μπολάνιο.2666

I LOVE THIS SEASON THIS VERY NIGHT RIGHT CROSS TO THE LEFT FOOT LEFT HOOK TO THE RIGHT

Those threads you would never wear
The sobbing that just might choke us
Those tooth fairies wait till they get here
and the halo, halo of locust