Archive for April, 2012

σολίλοκουι 2

Posted in Uncategorized on April 27, 2012 by little percussionist derrida

πέντε ζευγάρια πόδια
κι ούτε αυτή τη φορά έχουν
στόμα στον αστράγαλο
τουλάχιστον όχι όλα
εκτιμούν τη σοδειά
γύρω απ’το τραπέζι στο χωριό
γύρω απ’το μοσχομυριστό τραπέζι
κομμάτι κομμάτι θα φαγωθεί και ύστερα τρείς
λαλούν και δυό
χορεύουν
τρείς – οι χασάπηδες – λαλούν και δυό
χορεύουν
ο χειμώνας έφερε φίδια και κατάρες για τα παιδιά
τα φίδια αποκεφαλίστηκαν
και τα παιδιά άλλαξαν δέρμα ξαφνικά
χωρίς μέλη άλλαξαν δέρμα στη ρεματιά
και τα πόδια τους χορεύουν κρεμασμένα σε τσιγγέλια
τα παιδιά είναι στον πάτο μα η φωνή τους στ’ αστέρια
τρείς χασάπηδες λαλούν
και δυό ζευγάρια πόδια χορεύουν
κι αν σταματήσουν τα κλικ κλακ και ο χορός
θα εμφανιστεί στην πόρτα του χωριού ο τρελός
θα σε κοιτάζει στα μάτια αλλά πιο κάτω θα βλέπεις την πλάτη του
κι αν κοιτάξεις πιο κάτω ακόμα θα δείς τους ανάποδους γοφούς και το αμάρτημα
και θα ακούσεις να τρίζουν τα τσιγγέλια
και τη μπάμπω να λέει έξω απ’ το ψυγείο μας χάλασαν τα αστέρια
και τη μπάμπω να λέει μέσα στο κεσεδάκι μας σάπισαν τα χλωμά μαλακά αστέρια
δυό ζευγάρια φρέσκα πόδια λαλούν
και τρείς χασάπηδες χορεύουν
φέρνουν στο χωριό τον πανικό
και τα αμαρτήματα του περσινού του χρόνου φέρνουν
καυτό λάδι για το φίδι
λάδι καυτό για το αρσενικό
που αν δεν φας γιόκα μου θα ‘ρθει να σε βρεί
όταν στο χωριό μας η σοδειά θα ‘ναι καλή

σολίλοκουι

Posted in Uncategorized on April 20, 2012 by little percussionist derrida

στις σκάλες κάτω και τρείς πόρτες δεξιά
το μάτι κοιτάζει απ’το ματάκι και τα νύχια παραείναι μαλακά
οι σκλήθρες σου να γίνουν οι σκλήθρες μας
ποιός είπε ότι
δεν έχω χώρο κάτω απ’το δέρμα
ποιός είπε ότι
δεν έχει χώρο κάτω απ’το κόκκινο σκληρό δέρμα
στις σκάλες κάτω και τρείς πόρτες δεξιά
οι δράκοι δεν είναι τα χειρότερα τέρατα στα παραμύθια
όχι αν θες να μπείς εδώ
και οι σκλήθρες μου
να γίνουν οι σκλήθρες του
το μάτι κοιτάζει απ’το ματάκι και δεν ανοιγοκλείνει
τιτιβίζει φτύνει πνίγεται και η φωνή του σβήνει
αντί για βλέφαρα έχει χείλη
κι αντί για γλώσσα βολβό
κι αν είχε γλώσσα θά ‘γλειφε του δράκου το λοβό
κάτω απ’το κόκκινο σκληρό δέρμα δεν είναι οι χειρότερες εκδοχές
των χειρότερων εκδοχών
των χειρότερων εκδοχών
των χειρότερων εκδοχών
των χειρότερων εκδοχών
των χειρότερων εκδοχών
των χειρότερων εκδοχών
των χειρότερων εκδοχών
και ό,τι μπαίνει κάτω απ’τα νύχια βγαίνει με πόνο στ’αλήθεια
και με την καλοσύνη των καλύτερων εσοχών
τρίτη πόρτα δεξιά τα νύχια μου παραμένουν μαλακά

VA – Mojito UV Cancer Cocktail

Posted in comp. on April 12, 2012 by little percussionist derrida

i. Sun Araw/M. Geddes Gengras/The Congos – Food Clothing and Shelter
ii. Peaking Lights – Birds of Paradise (Dub Version)
iii. Secret Birds – Pink Nites
iv. Food Pyramid – Cosmo Canyon
v. High Wolf – Solar System Is My God
vi. Sun Araw – Harken Sawshine
vii. Forest Swords – Glory Gongs
viii. Exuma – Mama Loi Papa Loi
ix. Master Musicians of Bukakke – People of the Drifting Houses
x. Annapurna Illusion – Ambrosio
xi. The Lickets – They Turned Our Desert Into Fire
xii. Jamie Saft & Merzbow – Slow Down Furry Dub
xiii. Sun City Girls – The Shining Path

We stared at each other without blinking, and everything came to a stop there between the sea, the sand, and the sun, and the double silence of the flute and the water.

bear with me

Posted in Uncategorized on April 9, 2012 by little percussionist derrida

“I feel the force. I’m dead of course. Enrolled on popular culture course. But I can’t save nothing but world cup drumming. And I polish it every day. It’s war I tell yer, on fortune-tellers. On trumped-up charges, you always were the hardest. Me favorite brother, who used to be taller. He played me records, I’ll only hear once. It’s war.

morfina

Posted in Uncategorized on April 7, 2012 by little percussionist derrida

ο γιατρός
ο γιατρός κάνει τις γύρες του στο χωριό
είναι ο τελευταίος χειμώνας σ’αυτό το χωριό και ο
γιατρός έχει απομείνει μόνο με τα κουρελιασμένα χάρτινα δέρματα και ο γιατρός
βρήκε μια παρατημένη δερμάτινη τσάντα στην αποθηκούλα του γραφείου του γεμάτη μπουκαλάκια και ο γιατρός
έχει τώρα ένα σωρό καινούρια δώρα για τους γέρους τις γριές που μιλάνε μόνο με νύχια που σούρνωνται και ρυτίδες που συσπώνται και ο γιατρός
βουτάει τις ενέσεις στα μπουκαλάκια και που νά ‘ξερε την αξία τους άνθρωποι σκοτώνονται για αυτά τα υγρά περιεχόμενα που χαρίζουν ευτυχισμένο θάνατο και ο γιατρός
βρίσκει με πολλή τρυφερότητα βρεγμένο ζεστό μπαμπάκι κόπο και φροντίδα μια φλέβα να ‘χει απομείνει κάτω απ’ αυτούς τους ριμαγμένους χάρτες φλέβα ένα τσικ μόνο η τελευταία εξομολόγηση και ο γιατρός
εκτελεί και χρέη ιερέα αλλά όταν αυτός ο χειμώνας αφήσει την τελευταία του πνοή παρέα με το χωριό ολόκληρο ο γιατρός θα χτυπάει την καμπάνα μόνος μόνος θα μαζεύει το χιόνι μόνος θα σερβίρει τον εαυτό του στην ταβέρνα μόνος θα παίζει χαρτιά και μόνος του θα ξεψυχήσει ο γιατρός με την ίδια ένεση ίσως και με την ίδια ευτυχία

μη σώσεις και ξεχάσεις ποτέ

Posted in Uncategorized on April 5, 2012 by little percussionist derrida

This is the car at the edge of the road,
There’s nothing disturbed, all the windows are closed,
I guess you were right, when we talked in the heat,
There’s no room for the weak, no room for the weak.

This is the room, the start of it all,
Through childhood, through youth, I remember it all,
Oh, I’ve seen the nights filled with bloodsport and pain.
And the bodies obtained, the bodies obtained, the bodies obtained.

τοποβόρος;

Posted in Uncategorized on April 4, 2012 by little percussionist derrida

…ΤΟΠΟΒΟΡΟΣ!