Archive for May, 2012

αμμοτέκ

Posted in Uncategorized on May 31, 2012 by little percussionist derrida

σπασμένα φώτα στην παραλιακή
μια λακούβα που γαμώ την πίστη μου δεν θέλω ακόμα να
φιλοξενήσει τα κότσια τα κλειδοκόκκαλα την άμμο στα παπούτσια μας
κάτω απ’την άσφαλτο υπάρχει ένα χαμόγελο γεμάτο δόντια
παρακολουθεί τα σώματα που χορεύουν λες και δεν θα κουραστούν λες και δεν θα γεράσουν ποτέ
και περιμένει

itchings etchings

Posted in Uncategorized on May 20, 2012 by little percussionist derrida

στον πάγκο του νεκροτομείου
προσπαθώντας να ψηλαφήσει το κομμένο του λαρύγγι
βρίσκει ότι η δίψα για ζωή
χλωμιάζει μπροστά σ’ αυτή την
αμείλικτη περιέργεια
θα μπορούσε να αναρωτιέται για χρόνια
αν φυσικά δεν έμπαινε στο δωμάτιο η αδερφή του
δεν έσκυβε από πάνω του
και η γλώσσα της δεν κατέβαινε στο φαράγγι του λαιμού του
πρώτα η γλώσσα, μετά ένα δάχτυλο, ύστερα δύο
κι αν δεν τα τραβούσε θριαμβευτικά
κι ανάμεσα τους δε κρατούσε ένα κομματάκι χαρτί
κι αν δεν φιλούσε ευτυχισμένη τον άντρα με την τραγιάσκα
που την ακολούθησε στο δωμάτιο
κι αν δεν τον κοίταζαν για λίγο με οίκτο και μια ψεύτικη μελαγχολία
θα έλεγε ότι όσο έζησε τουλάχιστον πρόλαβε να καταλάβει κάτι

μα όχι, τώρα φεύγουν

m.o.

Posted in Uncategorized on May 17, 2012 by little percussionist derrida

twra pou synithisa ton kateilimmeno stathmo omonoias
mporw na perpataw anamesa stis symmories kapnizontas xwris agxos
kai na plhsiazw mywpika tous toixous gia na apokwdikopoihsw ta graffiti dipla sta ekdothria
kapoioi afhnan metaksy tous mhnymata, eftasan mexri to telos toy toixou, vrethikan telika?
amfivallw. einai o kairos pou kapoioi pernan filtra synnefias stous fakous tous giati den antexoun ton hlio
filtra me kinhmatografiko gkrizo kai sapia fylla. kaneis de niwthei shmantikos idrwmenos sthn polh, alla yparxoun tropoi
na mh niwtheis toso mikros kai adynamos katw ap’ton patera hlio.
kai kapoioi poulane xrysafika, porselanes kai pinakes aksias stis symmories tou goya, tou romvou, tou giorgou tou liratou etc.
oxi gia ton hlio, ap’auton kseroun na prostateutoun.
alla otan feugei o hlios auto pou menei eksw ap’to stathmo ths omonoias kaneis de to antexei kai oloi xreiazontai kapoio giatriko.
ematha na xrhsimopoiw mia nea glwssa zwntas mono se trena kai stathmous ki as einai agarmph tha to vrw siga siga.
kapws prepei na perigrafei o,ti emeine kai kyriws o,ti den emeine.

ghost gangs

Posted in Uncategorized on May 9, 2012 by little percussionist derrida

Η ομάδα Κοστέλο ξεκίνησε στη διαμάχη Αμπελοκήπων-Κολωνού. Τότε ήταν συχνό φαινόμενο οι συγκρούσεις ανάμεσα σε συνοικίες. Αρχιζαν από αγώνες τοπικών ομάδων ποδοσφαίρου, μπάσκετ ή βόλευ που έπεφτε ξύλο, συνεχιζόταν σε ομαδικό ξύλο στην Πλάκα στο καρναβάλι και τελικά με ραντεβού “συμμοριών” για ξύλο.
Ετσι κάπως σχηματίστηκε η ομάδα Κοστέλο με μέλη από Κολωνό και Αμπελόκηπους (αντιφατικό λίγο αφού ήταν αντιμαχόμενες περιοχές).
Η πρώτη τους ρατσιστική επίθεση ήταν σε βάρος Ρομά που διανυκτέρευαν σε πλατεία της περιοχής για να πουλήσουν χαλιά την επομένη στη λαική αγορά. Η ομάδα αυτή (μεταξύ των οποίων υπήρχαν και 2 τουλάχιστον άτομα που σήμερα είναι σύντροφοι, αν διαβάζουν ας το επιβεβαιώσουν) την έπεσε με αυγά εναντίον των κοιμισμένων Ρομά.
Σε σχέση με τις ρατσιστικές επιθέσεις που ξέρουμε, το σκηνικό ήταν μάλλον κωμικό, αφού μερικά αυγά έσπασαν στα χέρια των “ρατσιστών” και έγιναν χάλια. Οι δε Ρομά ούτε καν κατάλαβαν τι παίχτηκε και συνέχισαν τον ύπνο τους.
Η συνέχεια όμως δεν ήταν καθόλου κωμική.
Οι Κοστελο-Μαρνέζοι έγιναν φόβος και τρόμος στην περιοχή. Κάθε μαμούχαλο ήθελε να μπεί στην ομάδα τους για να πάψει να είναι περίγελος άλλων παιδιών.
Ετσι είχαν την πολυτέλεια την επιλογής ανάμεσα στα υποψήφια μέλη που έπρεπε να είναι αμάσητα στο φόβο κι όσο το δυνατό γυμνασμένα. Για να το εξασφαλίσουν αυτό, πλάκωναν στο ξύλο κάθε νέο μέλος και έκριναν από την αντίδρασή του αν έκανε για την ομάδα τους ή ήταν χέστης.
Με τον καιρό βρήκαν τρόπους να βγάζουν και λεφτά από τη μούρη που πουλούσαν στα γύρω μαγαζιά.

Γύρω στα τέλη των ’80 το 3ο δημοτικό διαμέρισμα διοργάνωνε συναυλία στην πλατεία του Θησείου με συμμετοχή punk σχημάτων. Εκεί εμφανίστηκαν καμιά 10αρία σκινάδες της ομάδας Κοστέλο ανάμεσα στα πανκιά. Κατά το τέλος της συναυλίας οι σκινάδες την είδαν να πουλήσουν μούρη στο Θησείο ξηλώνοντας κάτι κάδους σκουπιδιών και πετάγοντάς τα στον κόσμο που χόρευε πόγκο.
Η αντίδραση ήταν άμεση, οι σκινάδες έφυγαν κακήν-κακώς, ματωμένοι με σπασμένα χέρια κλπ. απειλώντας ότι θα έρθουν την επόμενη μέρα.
Κάπου εκεί ήταν το μπαράκι του ΠΑΣΟΚου προέδρου του διαμερισματικού συμβουλίου. Το μαγαζί ήταν μάλλον φλώρικο με μουσικές όπως scorpions και europe, όμως οι σκινάδες ήξεραν ότι ήταν του διαμερισματάρχη. Υπήρξε μια πανκινητοποίηση ολόκληρου του αντιφασιστικού φάσματος του Θησείου, από πασόκια και κνίτες οικοδόμους μέχρι ανάρχες και αντιφασίστες χουλιγκάνους.
Δεν άργησε να εμφανιστεί οπλισμένη η ορδή του Κοστέλο με επικεφαλής τον ίδιο (ο Μαρνέζος είχε ήδη διακόψει) που κρατούσε ένα πυροσβεστικό τσεκούρι.
Οι αντιφασίστες βρίσκονταν κρυμμένοι σε άλλο μαγαζί στο ίδιο κτήριο.
Αφού μπήκαν οι φασίστες στο μαγαζί του διαμερισματάρχη κι άρχισαν να σπάνε τα έπιπλα, μπήκε μέσα ένας τεράστιος κνίτης και τους είπε “οποιος θέλει να φύγει, να φύγει τώρα”.
Οι φασίστες γέλασαν κι έκαναν να του επιτεθούν. Τότε έσκασε ένα απίστευτο πολύχρωμο μπούγιο κι έγινε της κακομοίρας.
Ολοι οι φασίστες έφυγαν κυριολεκτικά με φορεία ενώ ο Κοστέλο έφυγε λιπόθυμος με το τσεκούρι του καρφωμένο στην ωμοπλάτη.
Εκτοτε, οι φασίστες ήταν γ.τ.π. όπου κι άν εμφανίζονταν (ακόμα και σήμερα δεν τολμούν να επιτεθούν ανοιχτά χωρίς κρατική κάλυψη), ενώ οι μέχρι τότε νταήδες πορτιέρηδες του “χώρου” τους άρχισαν να τρώνε ξύλο από πιτσιρικάδες και να τους διώχνουν από τις δουλειές (παράδειγμα ο Ρόμμελ).
Ο Κοστέλο δεν ξαναεμφανίστηκε στους δρόμους. Οπως είπα παραπάνω βρίσκεται χαμένος κάπου στο Λονδίνο.

being/not there

Posted in Uncategorized on May 2, 2012 by little percussionist derrida

λοιπόν στο λάπτοπ το μάουσπαντ έχει μια επιφάνεια
που λειτουργεί για σκρολ απ σκρολ ντάουν
αν τη χαϊδεύεις με το δάχτυλο σου πάνω κάτω
ναι τελοσπάντων διαβάζω αυτό τον διάλογο απ’το 2006
και πάνω-κάτω πάνω-κάτω τώρα χαϊδεύω το μάγουλο του
στο λιμάνι
να σκουπίσω τα δάκρυα
γιατί κλαίει;
δεν μου είπε ποτέ νομίζω
ή μπορεί και να μη το ζήσαμε
όπως δεν ζήσαμε τα ποτά στο μπαρ εκεί κοντά
(γιατί παραείμασταν μικροί και ψαρωμένοι)
όπως δεν ζήσαμε τον παρολίγο καυγά στις πόρτες τις αποθήκης
(ευτυχώς)
καμιά αρρενωπή φαντασίωση δεν πέτυχε
μάλλον καλύτερα έτσι
αλλά αυτό που θέλω να μάθω τώρα είναι
γιατί έκλαιγες
και αν όντως ήμασταν εκεί
και σου σκούπισα το μάγουλο
μύριζε πολύ το λιμάνι και ένιωθα σαν ψάρι
και η δυστυχία σου άρχισε να γίνεται αφόρητη
ναι, αυτό έγινε τελικά
τα μάτια μου κύλησαν αργά-αργά στους κροτάφους
τα χείλη μου πήραν το σχήμα φιλιού
τα βράγχια μου πετάρισαν και άρχισα να πνίγομαι
και πάνω που πήγες να μου απαντήσεις “να μωρέ…”
πλοφ έπεσα στο λιμάνι και δεν με ξαναείδες ποτέ
τώρα έχω φτάσει στην ανταρκτική
ούτε καν με φώκιες, μιλάω με τα φαντάσματα τους
και τα κόκκαλα μέσα στον πάγο
και τα σκαλίσματα στους τοίχους
που όσο αδύνατο
χαζό
παιδαριώδες κι αν είναι
πιστεύω με όλη μου την ψαρίσια ψυχή
ότι κάποτε τα σκαλίσαμε εμείς