αμμοτέκ

σπασμένα φώτα στην παραλιακή
μια λακούβα που γαμώ την πίστη μου δεν θέλω ακόμα να
φιλοξενήσει τα κότσια τα κλειδοκόκκαλα την άμμο στα παπούτσια μας
κάτω απ’την άσφαλτο υπάρχει ένα χαμόγελο γεμάτο δόντια
παρακολουθεί τα σώματα που χορεύουν λες και δεν θα κουραστούν λες και δεν θα γεράσουν ποτέ
και περιμένει

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: