Archive for September, 2012

σχεδόν καρφώθηκε

Posted in Uncategorized on September 30, 2012 by little percussionist derrida

κάγκελο το κάγκελο
η σιδερένια αγκαλιά της μαμάς ευρώπης
μαθαίνει στα παιδιά το δικό της λεξικό
θ όπως θέλω
δ όπως δειλιάζω
σωροί και σωροί από τουεντισάμθινγκς που
μεγάλωνουν ανάποδα
ρυτίδες στο δέρμα και παιδικές ανάγκες
να μη κλείσει νωρίς ο παιδότοπος
να μην ξαναϋπάρξει κυριακή
να κάτσουμε πέντε λεπτάκια ακόμα
ναι ναι ναι ναι ναι κάτι πήγε λίγο άσκημα
απ’το βερολίνο μέχρι τη σύραγγα στην αττική οδό
ξημερώνει το ίδιο
τι υμηττός τι ουρανοξύστης
το νυστέρι κόβει παντού
το ίδιο τρυφερά

Kárhozat

Posted in Uncategorized on September 28, 2012 by little percussionist derrida

demo 2012.mastered by lunar miasma

high hopes

Posted in Uncategorized on September 23, 2012 by little percussionist derrida

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

ξανά, λίγο διαφορετικά

Posted in Uncategorized on September 11, 2012 by little percussionist derrida

δες τώρα πώς τσουρουφλίζονται οι λέξεις
πάνω απ’το κουτάλι
τσιτσιρίζουν και φτύνουν τις αχρείαστες συλλαβές τους
ευπροσάρμοστες σα λάστιχο
αιχμηρές και
εύκολες σα βελόνες στο μπράτσο
η σαϊγκόν τέλειωσε
το λιμάνι το κάψαμε
μερικοί φύγαμε κιόλας
μα η πραγματική απώλεια ήταν οι λέξεις
αυτές που φανταστήκαμε ρουφώντας ναργιλέ
αυτές που έφτασαν ουρλιαχτά στ’αυτιά στους ώμους στις πλάτες μας
όταν τρέχαμε
αυτές που είχαν χαράξει στη σάρκα τους όσοι έμειναν πίσω
που χωρίστηκαν σε νέες προτάσεις απ’τις μπαγιονέτες

και τώρα
πες μου εσύ για τη νύχτα
τη νύχτα που ουρλιάζει του μ.σ
τη νύχτα που ματώνει του γ.σ.
τη νύχτα που σκοτώνει του μ.γ.
τη νύχτα που ‘χει δόντια του γ.γ.
ποιός θα το περίμενε όμως
η νύχτα
ήταν μια λέξη
οι μπαγιονέτες την πετσόκοψαν κι αυτή
και τώρα ούτε σκοτώνει
ούτε ματώνει
ούτε ουρλιάζει
τώρα προσπαθούμε να θυμηθούμε
να θυμηθούμε και να φωνάξουμε
τη λέξη που χρειάζεται
σ’αυτούς που αφήσαμε πίσω
αυτούς τους νεκρούς
κι αυτούς που πεθαίνουν
τη λέξη
να τους θυμήσουμε
που περιγράφαμε-

πώς περιγράφαμε όλο αυτό το σκοτάδι

2009

megszentségteleníthetetlenségeskedéseitekért

Posted in Uncategorized on September 1, 2012 by little percussionist derrida

I realized that, between you and a world forever out of reach, there is a strange and empty tunnel. I don’t know anyone else who knows that road. You’re standing alone at the entrance to the tunnel because you know something I can’t even put a name on, something deeper and more ruthless than I can ever understand. I realize that I can never get closer to that world. I can only long for it, because it is hidden by a light and warmth that I cannot bear. I have been able neither to believe in it nor to renounce it. Yesterday I realized I had made a fatal mistake. If I were to lose you, it would be the unforgivable end of me, because I know nothing about that unnameable world. Since you are part of it, you mean the world to me. That can never change. Please don’t repudiate me. Let me see you and I’ll do anything for you. Kick me, spit at me and I’ll return again and again for you to kick and spit at. Because you are right, you are ruthlessly right.

tarr.kárhozat