Archive for November, 2012

destierro

Posted in Uncategorized on November 25, 2012 by little percussionist derrida

Αλλα το θέμα είναι πως τον απέλασαν τον Μεξικάνο φίλο μου και τον άφησαν στη no man’s land. Το σκηνικό το φαντάζομαι κάπως έτσι: κάποιος Αυστριακός υπάλληλος σφραγίζει το διαβατήριο του Μάριο με μια ακατανόητη σφραγίδα που σημαίνει πως δεν μπορεί να πατήσει πόδι σε αυστριακό έδαφος μέχρι την μοιραία ημερομηνία του Όργουελ και μετά τον βάζουν σε ένα τρένο και τον ξαποστέλνουν, με ένα δωρεάν εισιτήριο πληρωμένο απ’ το αυστριακό κράτος, σε μια προσωρινή εξορία πέντε χρόνων, στο τέλος των οποίων ο φίλος μου, αν το επιθυμούσε, θα μπορούσε να ζητήσει μια βίζα και θα μπορούσα να ξαναπερπατήσει στους υπέροχους δρόμους της Βιέννης. Αν ο Μάριο Σαντιάγο ήταν πιστός ακόλουθος των μουσικών φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, σίγουρα θα εγκατέλειπε την Αυστρία με δάκρυα στα μάτια. Αλλά ο Μάριο δεν έφτασε ποτέ στο Σάλτσμπουργκ. Ανέβηκε σε ένα τρένο και κατέβηκε στο Παρίσι, και, αφού έζησε στο Παρίσι λίγους μήνες, πήρε ένα αεροπλάνο για το Μεξικό, και όταν το μοιραίο ή χαρμόσυνο -εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς- έτος 1984 έφτασε, ο Μάριο ζούσε ακόμα στο Μεξικό και έγραφε ποιήματα στο Μεξικό που κανείς δεν ήθελε να εκδώσει και τα οποία πιθανότατα συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα δείγματα Μεξικάνικης ποίησης του ύστερου εικοστού αιώνα, και είχε ατυχήματα, και ταξίδεψε, και ερωτεύτηκε, και έκανε παιδιά, και έζησε μια καλή ζωή ή μια κακή ζωή, μια ζωή, σε κάθε περίπτωση, μακριά από το κέντρο της μεξικάνικης εξουσίας, και το 1998 τον χτύπησε ένα αμάξι, σε ύποπτες συνθήκες, ένα αμάξι που έφυγε καθώς ο Μάριο πέθαινε μόνος, νύχτα, σε κάποιον δρόμο σε ένα απ’ τα προάστια της Πόλης του Μεξικού, μιας πόλης που σε κάποιο σημείο της ιστορίας της ήταν ένα είδος παράδεισου και σήμερα είναι ένα είδος κόλασης, μα όχι οποιαδήποτε κόλαση – η ειδική κόλαση των αδερφών Μαρξ, η κόλαση του Γκυ Ντεμπόρ, η κόλαση του Σαμ Πέκινπα – με άλλα λόγια, το πιο ξεχωριστό είδος κόλασης, και εκεί ήταν που πέθανε ο Μάριο, όπως πεθαίνουν οι ποιητές, αναίσθητος και χωρίς ταυτότητα πάνω του, πράγμα που σήμαινε πως όταν έφτασε ένα νοσοκομειακό για να πάρει το τσακισμένο του σώμα κανείς δεν ήξερε ποιός ήταν και το σώμα έμεινε στο νεκροτομείο για αρκετές μέρες, χωρίς οικογένεια να το διεκδικήσει, σε ένα τελικό στάδιο ανάπτυξης ή αποκάλυψης, ένα είδος αρνητικής επιφάνειας, θέλω να πώ, σαν το φωτογραφικό αρνητικό μιας επιφάνειας, που είναι επίσης και η ιστορία των ζωών μας στη Λατινική Αμερική. Και ανάμεσα στα πολλά πράγματα που έμειναν αξεδιάλυτα, ένα από αυτά ήταν η επιστροφή στη Βιέννη, η επιστροφή στην Αυστρία, αυτή την Αυστρία που για μένα, εννοείται, δεν είναι η Αυστρία του Χάιντερ αλλά η Αυστρία των νέων που αντιστέκονται στον Χάιντερ και που διαδηλώνουν στους δρόμους, η Αυστρία του Μάριο Σαντιάγο, Μεξικανού ποιητή που απελάθηκε από την Αυστρία το 1978 και του απαγορεύτηκε η επιστροφή στην Αυστρία μέχρι το 1984, δηλαδή εξορίστηκε από την Αυστρία στην no man’s land αυτού του μεγάλου κόσμου, του οποίου Μάριο, βέβαια, δεν του καιγόταν καρφάκι για την Αυστρία και το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ευτυχώς τελειωμένη Σοβιετική Ένωση και την Χιλή και την Κίνα, μεταξύ άλλων διότι δεν πίστευε στα έθνη, και τα μόνα σύνορα που σεβόταν ήταν τα σύνορα των ονείρων, τα ομιχλώδη σύνορα της αγάπης και της αδιαφορίας, τα σύνορα της γενναιότητας και του φόβου, τα χρυσά σύνορα της ηθικής.

betweenparentheses.bolano

λίγο λίγο

Posted in Uncategorized on November 21, 2012 by little percussionist derrida

αχά αχά 22 χρονών παλικάρι
σκέτος μαντράχαλος έγινες γαμάς καθόλου ρε;
ή
22 χρονών παίδαρος
να την γνωρίσουμε την κοπελιά σου παιδί μου
(αλλά τουλάχιστον η θεία διαβάζει και τέρμιναλ άμα λάχει)
ή
22 χρονών φοβισμένη εεε δεσποινίιις στην γγίου
με ωραιότατο καλσον που θα μπορούσε να είναι και κραστπανκ ή—
ή τελοσπάντων
ναι ναι ξέρω
άσε τα μεταμοντέρνα άσε τον εαυτό σου για λίγο γράψε για κάτι
αληθινό εδώ ο κόσμος καίγεται
ωραία εντάξει
είναι αλήθεια ότι
μαθαίνουμε τη λέξη πογκρόμ
όχι από λεξικό ή από κάποια ιστορική αναδρομή
αλλά από μήνυμα στο κινητό με την σημαντική προσθήκη
“τρείς δρόμους παρακάτω”
είναι αλήθεια ότι
μαθαίνουμε να φοβόμαστε να φοβόμαστε για τα σώματα των φίλων μας
μαλλιά πλευρά τρυφερή σπλήνα νεφρά καλοστεκούμενα πόδια
υστερία άραγε να φωνάζεις μη μη ένα μάτσο βουτυρόπαιδα είναι που δεν πείραξαν
ποτέ κανέναν δεν ξέρουν τι σημαίνει όλη αυτή η βία – ναι αλλά θα μάθουν
και απ’ την ανάποδη
και απ’ την ανάποδη
αληθινότατο φαλάφελ και αϋράν σε μπουκάλι αύρα ναι
κάτσε τον άσπρο κώλο σου κάτω και φάτα μαζί με τις ενοχές γιατί στην
ιεράρχηση του κινδύνου είσαι κάτω κάτω και παραπονιέσαι κι από πάνω
και πάλι με σένα ασχολείσαι στο κάτω κάτω
πριβιλεντζ τσεκ πριβιλεντζ τσεκ
πρωτοκοσμικές λέξεις πρωτοκοσμικές λύσεις για πρωτοκοσμικά προβλήματα
η πρωτοκοσμική αθήνα με την απίθανη ικανότητα της για κιάλλο άγχος για κιάλλη βία
για καθόλου οίκτο
άλλοι γράφουν ποιήματα άλλοι κρύβονται κάτω από μουσαμάδες σε πατησίων αχαρνών λιοσίων τώρα που βρέχει σίδερο μη ξεχνάς μη ξεχνάς
τι περίεργοι αυτοί οι συνειρμοί που δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα έκανες
τριβιζάς 88 ντολμαδάκια 88 ογδονταοχτώ 88 χοτντόγκ 88 ογδονταοχτώ μάθε πάντα να είσαι
ογδονταοχτώ βήματα μπροστά τους ή πίσω τους ή μακριά τους να μη
ξεχάσεις ποτέ τι σημαίνει 88, τι συμπαθητικό είδος τα πίτμπουλ,
μαλλιά νεφρά σπλήνα πού προτιμάτε να εναποτεθούν πού προτιμάτε να καρφωθούν
σε χριστιανικό ή κέλτικο σταυρό;
ένα τιπ από φίλο πολωνό: 4 στα 5 δάχτυλα, ο αντίχειρας δώρο
τώρα φαίνεται θα τα μάθουμε όλα και τις προσφορές και τη ζήτηση
και απ’την ανάποδη
και απ’την ανάποδη
το δεξί χέρι που κρατάει το πτυσσόμενο ξεμουδιάζει το αριστερό χέρι που κρατάει το σταυρό
που τρίβει το λαιμό που τον ζεσταίνει η παστίλια για να σβήσει για λίγο απ’τις φωνητικές χορδές τα Ε.Ε.Χ. και τα Α.Τ.Χ.Α. και τα Δ.Θ.Γ.Ε.Π.Α.Α. που τρίβει τον ώμο απ’ το δεξί χέρι που τελευταία υψώνεται με καταπληκτική ταχύτητα και συχνότητα κι αν όλες οι νοητές καμπύλες απ’ αυτά τα υψωμένα χέρια ενώνονταν σε ένα σημείο ψηλά πάνω απ’ την πόλη θα μπορούσαμε να το καταρρίψουμε; μαλλιά για τράβηγμα
νεφρά για ζούληγμα
σπλήνα για ρήξη
diy μαθήματα ανατομίας σε κάποια κατάληψη στο κέντρο
και η σωστή απάντηση στις ερωτήσεις τους είσαι; δεν είναι ναι ή όχι
δεν υπάρχει σωστή απάντηση
ίσως όχι με λέξεις τουλάχιστον
μα τίποτα χρήσιμο δεν μάθαμε στο σχολείο;
μισή παράγραφος για το ολοκαύτωμα
τριάντα χιλιάδες λέξεις για την γραφειοκρατία του επαναπατρισμού
3/4 σελίδας για την αντίδραση του ανοσοποιητικού
ούτε μία λέξη για το πώς να βάζεις στη θέση τους σπασμένα κόκκαλα
ούτε μία λέξη για το πώς να να μη φοβάσαι ή για το πώς να φοβάσαι
για όλα αυτά τα σώματα πλέον φίλων ή γνωστών ή αγνώστων
κάπου εκεί όπου η αδυναμία σου συναντήθηκε
με τον πόνο κάποιου ή την αξιοπρέπεια μιας άλλης
δεν χρειάζεται ούτε καν αυτή η κωδικοποιημένη αναφορά
σταμάτα να γράφεις
μάθε πώς να ακούς
είτε τις ιστορίες
χαμηλόφωνα
είτε τα συνθήματα
“τρείς δρόμους παρακάτω”
και απ’ την ανάποδη
και απ’ την ανάποδη

τα φώτα πέφτουν κι εγώ δεν βλέπω την τύφλα μου

Posted in Uncategorized on November 12, 2012 by little percussionist derrida

“μια απεικόνιση ενός ερωτικού τριγώνου που συγκλονίζει με την απλότητα και την ευθύτητα της”
μισούσε τις
μεγάλες προτάσεις
τις περίεργες λέξεις
τις κουραστικές απαντήσεις
πιο πολύ από μένα
και όταν είπα
σε φοβάμαι πιο πολύ
κι απ’ τους φασίστες στο δρόμο
χάραξε στην πλάτη μου
μια πρόταση
που ακόμα δεν έχω τολμήσει
να διαβάσω σε κάποιον καθρέφτη
“οι ερμηνείες τους θα συγκινήσουν ακόμα και τους πιο σκληρόκαρδους”
ας μιλήσει ένα άλλο στόμα
για όλα αυτά
κι ας μην τα μάθουμε ποτέ
δεν πειράζει
να το λες
μέχρι να το πιστέψεις
χραπ
χρουπ
δεν πειράζει

ε ναι

Posted in Uncategorized on November 5, 2012 by little percussionist derrida

φιρουλί φιρουλά

Posted in Uncategorized on November 3, 2012 by little percussionist derrida

ΕΝΑΣ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΛΩΠΟΔΥΤΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ EMPRES PONTOISE
ΑΠΟ ΤΟΝ PAUL CELAN
ΑΠΟ ΤΟ ΤΣΕΡΝΟΒΙΤΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑΓΚΟΡΑ

Μόνο που κάποτε, σε σκοτεινούς καιρούς,
ΧΑΪΝΡΙΧ ΧΑΪΝΕ, “Στόν Εδώμ”

Τότε, που είχε ακόμα κρεμάλες,
τότε – έτσι δεν είναι; – είχε και
ένα πάνω.

Πού είναι τα γένια μου, άνεμε, πού είναι
η κηλίδα του εβραίου, πού είναι
τα γένια μου τα μαδημένα;

Γαμψός ήταν ο δρόμος που πήρα,
γαμψός ήταν, ναι,
γιατί, ναι,
ήταν ίσιος.

Νάνι, νάνι, ναι.

Γαμψή, έτσι γίνεται η μύτη μου.
Μύτη.

Και τραβήξαμε για το Φρίουλι.
Εκεί θά ‘χαμε, εκεί θά ‘χαμε.
Γιατί ήταν ανθισμένη η μυγδαλιά.
Μυγδαλόδεντρο, δεντρομύγδαλο.

Μυγδαλόνειρο, νειρομύγδαλο.
Ακόμα κι ο κέδρος.
Κερόδεντρο.

Νάνι, νάνι, ναί.
Έντρο.

τσέλαν.τουκανενόςτορόδο