destierro

Αλλα το θέμα είναι πως τον απέλασαν τον Μεξικάνο φίλο μου και τον άφησαν στη no man’s land. Το σκηνικό το φαντάζομαι κάπως έτσι: κάποιος Αυστριακός υπάλληλος σφραγίζει το διαβατήριο του Μάριο με μια ακατανόητη σφραγίδα που σημαίνει πως δεν μπορεί να πατήσει πόδι σε αυστριακό έδαφος μέχρι την μοιραία ημερομηνία του Όργουελ και μετά τον βάζουν σε ένα τρένο και τον ξαποστέλνουν, με ένα δωρεάν εισιτήριο πληρωμένο απ’ το αυστριακό κράτος, σε μια προσωρινή εξορία πέντε χρόνων, στο τέλος των οποίων ο φίλος μου, αν το επιθυμούσε, θα μπορούσε να ζητήσει μια βίζα και θα μπορούσα να ξαναπερπατήσει στους υπέροχους δρόμους της Βιέννης. Αν ο Μάριο Σαντιάγο ήταν πιστός ακόλουθος των μουσικών φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, σίγουρα θα εγκατέλειπε την Αυστρία με δάκρυα στα μάτια. Αλλά ο Μάριο δεν έφτασε ποτέ στο Σάλτσμπουργκ. Ανέβηκε σε ένα τρένο και κατέβηκε στο Παρίσι, και, αφού έζησε στο Παρίσι λίγους μήνες, πήρε ένα αεροπλάνο για το Μεξικό, και όταν το μοιραίο ή χαρμόσυνο -εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς- έτος 1984 έφτασε, ο Μάριο ζούσε ακόμα στο Μεξικό και έγραφε ποιήματα στο Μεξικό που κανείς δεν ήθελε να εκδώσει και τα οποία πιθανότατα συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα δείγματα Μεξικάνικης ποίησης του ύστερου εικοστού αιώνα, και είχε ατυχήματα, και ταξίδεψε, και ερωτεύτηκε, και έκανε παιδιά, και έζησε μια καλή ζωή ή μια κακή ζωή, μια ζωή, σε κάθε περίπτωση, μακριά από το κέντρο της μεξικάνικης εξουσίας, και το 1998 τον χτύπησε ένα αμάξι, σε ύποπτες συνθήκες, ένα αμάξι που έφυγε καθώς ο Μάριο πέθαινε μόνος, νύχτα, σε κάποιον δρόμο σε ένα απ’ τα προάστια της Πόλης του Μεξικού, μιας πόλης που σε κάποιο σημείο της ιστορίας της ήταν ένα είδος παράδεισου και σήμερα είναι ένα είδος κόλασης, μα όχι οποιαδήποτε κόλαση – η ειδική κόλαση των αδερφών Μαρξ, η κόλαση του Γκυ Ντεμπόρ, η κόλαση του Σαμ Πέκινπα – με άλλα λόγια, το πιο ξεχωριστό είδος κόλασης, και εκεί ήταν που πέθανε ο Μάριο, όπως πεθαίνουν οι ποιητές, αναίσθητος και χωρίς ταυτότητα πάνω του, πράγμα που σήμαινε πως όταν έφτασε ένα νοσοκομειακό για να πάρει το τσακισμένο του σώμα κανείς δεν ήξερε ποιός ήταν και το σώμα έμεινε στο νεκροτομείο για αρκετές μέρες, χωρίς οικογένεια να το διεκδικήσει, σε ένα τελικό στάδιο ανάπτυξης ή αποκάλυψης, ένα είδος αρνητικής επιφάνειας, θέλω να πώ, σαν το φωτογραφικό αρνητικό μιας επιφάνειας, που είναι επίσης και η ιστορία των ζωών μας στη Λατινική Αμερική. Και ανάμεσα στα πολλά πράγματα που έμειναν αξεδιάλυτα, ένα από αυτά ήταν η επιστροφή στη Βιέννη, η επιστροφή στην Αυστρία, αυτή την Αυστρία που για μένα, εννοείται, δεν είναι η Αυστρία του Χάιντερ αλλά η Αυστρία των νέων που αντιστέκονται στον Χάιντερ και που διαδηλώνουν στους δρόμους, η Αυστρία του Μάριο Σαντιάγο, Μεξικανού ποιητή που απελάθηκε από την Αυστρία το 1978 και του απαγορεύτηκε η επιστροφή στην Αυστρία μέχρι το 1984, δηλαδή εξορίστηκε από την Αυστρία στην no man’s land αυτού του μεγάλου κόσμου, του οποίου Μάριο, βέβαια, δεν του καιγόταν καρφάκι για την Αυστρία και το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ευτυχώς τελειωμένη Σοβιετική Ένωση και την Χιλή και την Κίνα, μεταξύ άλλων διότι δεν πίστευε στα έθνη, και τα μόνα σύνορα που σεβόταν ήταν τα σύνορα των ονείρων, τα ομιχλώδη σύνορα της αγάπης και της αδιαφορίας, τα σύνορα της γενναιότητας και του φόβου, τα χρυσά σύνορα της ηθικής.

betweenparentheses.bolano

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: