Archive for December, 2012

Ted Berrigan – Things to do on Speed

Posted in Uncategorized on December 21, 2012 by little percussionist derrida

(μτφ. δική μου)

1.

το μυαλό παίρνει μπρος
& και τα δάχτυλα χορεύουν στο πληκτρολόγιο
καθώς περίπλοκες ενοράσεις ξεχύνονται
απ’ το κεφάλι σου –
αυτό συνεχίζεται για δέκα περίπου ώρες:
μετά, κάνε ένα διάλειμμα: καθάρισε
όλα σου τα συρτάρια, τακτοποίησε όλα σου τα
μολύβια & στυλό σε ακριβείς παράλληλους σχηματισμούς –
τοποθέτησε όλα σου τα βιβλία σε μια ολόισια στοίβα
που θα συμπέφτει στην εντέλεια με τη δεξιά γωνία
του γραφείου σου.
Σφύριζε καθόλη τη διάρκεια δέκα ακόμα ωρών γεμάτων απόκρυφες ενοράσεις:
πιές ένα λίτρο παγωμένης πέπσι:
καθάρισε την κατάψυξη:
ταβλιάσου για δέκα ολόκληρες ώρες
ενδιαφέροντα όνειρα.

2.

Ολοκλήρωσε εργασίες, τρίψε πατώματα, χάσε βάρος, γράψε τραγούδια, τραγούδα τραγούδια,
κάνε συνέλευση, γλύψε, ξύπνα & σκέψου πιο καθαρά. Καθάρισε το άσθμα.
φρόντισε την παχυσαρκία σου, απόφυγε την ελαφριά κατάθλιψη, καθάρισε το άντερο σου, γιάτρεψε τη ναρκοληψία σου,
φρόντισε τα υπερκινητικά βλαμμένα σου παιδιά. Άνοιξε το Κουτί της Πανδόρας
της κατάχρησης αμφεταμινών.

3.

Τέντωσε την συναισθηματική ημιτονοειδή καμπύλη σου – ακολούθα τις ευφορικές κορφές και τις
καταδύσεις σε αυλάκια
σε αβάσταχτα πηγάδια απόγνωσης & κατάθλιψης. Γίνε ένα κουρελιασμένο
σκιάχτρο. Στράβωσε το σώμα σου
με διεστραμμένες πόζες
ξύσε το σκισμένο & σπυριάρικο δέρμα σου,
συνέχισε να μιλάς, ασταμάτητα.

4.

Πήδα από μια σκεπή στο κάτω Ήστ Σάιντ
ή
Γράψε ένα ακατάληπτο βιβλίο 453 σελίδων.

5.

Αποσυναρμολόγησε 12 ραδιόφωνα
φτιάχνε ατέλειωτα κολιέ
άδειασε το πορτοφόλι σου
κουλουριάσου σε μια καρέκλα
& σχεδίασε περίπλοκα σχέδια
στη γωνία ενός φακέλου.

6.

“Αμέσως το ένιωσα να σκάει στο κεφάλι μου
σαν βραχυκύκλωμα. Το σώμα μου
άρχισε να πάλλεται, & φύτρωσαν μικρές κεραίες
που έτρεμαν απ’ την αναμονή. Άρχισα να
λαμβάνω τηλεπαθητικά μηνύματα από
τους ανθρώπους γύρω μου. Ένιωσα ευφορία.”

7.

τσαντίσου.
Νιώσε τη γλώσσα σου να σκίζεται,
τα χείλη σου να σκάνε, το εσωτερικό του στόματος σου
να τρώγεται. Φαγουρίσου παντού. Δες
τα νύχια σου να ξεκολλάνε, τα μαλλιά & τα δόντια
να πέφτουν.
Αγόρασε μια Ρόλς Ρόυς.
Γίνε αφεντικό της Μαφία.
Στοχάσου πάνω στην αντι-ύλη.

8.

Παρατήρησε πως μικροσκοπικά έντομα γυροφέρνουν όλο σου το σώμα
ανάμεσα και πάνω απ’ τις πολλές νέες σου φακίδες.
Ξεφορτώσου κομμάτια χαλασμένης σάρκας.
Συζήτα την ασυδοσία της μητέρας.
Νιώσε την αίσθηση του κινδύνου στον κινηματογράφο
Αποκάλυψε
δυνάμωσε
γίνε εκκεντρικό

9.

Το Χειμώνα γύρνα το στην ηρωίνη, για να μην πάθεις πνευμονία.
Την Άνοιξη, ξαναπέσε στο σπηντ.

smaug

Posted in Uncategorized on December 15, 2012 by little percussionist derrida

And so I dance in dirty pants
A drink in my hand
No shirt and broken tooth
Barefoot and beaming

The crowd is stomping
Stomping a song
For me to dance to
Break glass and give in

My head is springing
Blood ringing
So I walk down to the creek
And I slither in
I catch my breath
Icy cold

Then I walk out to your house
And let myself in
Back you into the corner
And I multiply

I could toll endlessly
Into the bottomless night

God does not answer this type of prayer

λιγό λιγότερο

Posted in Uncategorized on December 8, 2012 by little percussionist derrida

η μελαγχολία είναι
η μελαγχολία δεν είναι πένθος
η μελαγχολία είναι
ένα λεπτό στρώμα πάγου
πάνω απ’ το εγώ που θά ‘πρεπε
καιρό τώρα να ‘χει
εκλείψει
το ναρκισσιστικό πλήγμα
μια τρύπα στον πάγο
μια τρύπα στο νερό
μια τρύπα

τίποτα δεν μπορεί να πλαισιώνεται από τίποτα
τίποτα δεν μπορεί να μην πλαισιώνεται από
το συνεργείο
την αντανάκλαση του χειριστή της κάμερας
στην τζαμαρία του μπιστρό
φυσικά έξω βρέχει
και από μέσα
μια τρύπα στον πάγο εκείνη εκείνη εκείνη τη στιγμή
συμβαίνει τώρα
μια τρύπα στον διπλό μέτριο καπουτσίνο
γιατί η κρέμα δεν είναι καλή
θα μπορούσα να κοιτάζω το κουταλάκι να βουλιάζει
ξανά και ξανά και ξανά
αντί να κοιτάζω προς τα εσθα μπορούσα το κουταλάκι βουλιάζει
δεν είναι αρκετοί δύο καφέδες
ούτε εκατό
για να δικαιολογήσουν
τη φτέρνα που χτυπάει στο πάτωμα τα δάχτυλα που χτυπάνε στο γόνατο
ταπ-ταπ
ταπ-ταπ
κλακέτες παρόλο που αυτό δεν είναι μιούζικαλ
βαλς παρόλο που αυτό δεν είναι δράμα

η μελαγχολία είναι η λέξη και η παραδοχή
που δεν θα ‘πρεπε να έχει ειπωθεί
αν όντως είχαν πιάσει τόπο
όλα αυτά τα μαθήματα μέσα από τζαμαρίες
και όλες αυτές οι αντανακλάσεις
τα άδεια μάτια του χειριστή της κάμερας
ταπ-ταπ
ταπ-ταπ
θα μπορούσα να χορεύω οτιδήποτε
για να μην κοιτάζω προς τα εσεθα μπορούσα το κουταλάκι βούλιαξε
μελαγχολία ναι αλλά
τι ειναι αυτό που κοιτάζεις; που είναι το ίδιο με το τι
είναι
αυτό που μελαγχολεί
δεν είναι γκχ δεν είναι χχχ δεν είναι φτού

ένα λεπτό στρώμα πάγου
πάνω στη τζαμαρία
στην επιφάνεια του διπλού καπουτσίνο
ένα λεπτό στρώμα πάγου που κάνει το ταπ-ταπ να γλιστράει
ένα λεπτό στρώμα πάγου στον πάγκο
μέχρι ένα σώμα
όχι κάτι άλλο
μέχρι ένα σώμα να μην κοιτάζει προς τα εσμέχρι ένα σώμα που κάνει
μια τρύπα στο νερό
πίσω σε αυτή την παγωμένη μήτρα ένα σώμα που τινάζεται ένα σώμα που
κάτι σπάει ένα σώμα που
πέφτει

και μετά
ευτυχώς
καμιά έγκληση
και μετά
ευτυχώς
καμιά ερώτηση

7. Βομβητές

Posted in Uncategorized on December 8, 2012 by little percussionist derrida

“Του Μιλόσεβιτς δεν του καιγόταν καρφάκι για το αν θα αναγνωριζόταν η Βοσνία” δήλωσε αργότερα γελώντας ο Δρ. Κάραζιτς σε έναν δημοσιογράφο. “Ο Καλιγούλας έκανε γερουσιαστή το άλογο του αλλά το άλογο ποτέ δεν ανέλαβε τη θέση.”

Γυάλισε το πιρούνι και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Γυάλισε το πιρούνι και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Ακόμα πιο γυαλιστερό και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Αγόρια, είναι τελειωμένος
αγόρια, είναι τελειωμένος
Στομάχι μου, που θα κοιμηθείς
Το δεύτερο στομάχι μέσα απ’ τα δέντρα
Ανάπηρο
Βόμβοι προς τις στέπες
Τρομάζεις τον εαυτό σου μέσα στην ψύχρα
Κάποιος πεθαίνει
Κάποιος δε ξυρίζεται
Εξετάζει τα γλιτσερά αστέρια
Γυάλισε το πιρούνι και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Τότε όπου – Τότε όπου – Τότε όπου
Γυάλισε το κιάλλο και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Τότε όπου – Τότε όπου – Τότε όπου

Ακόμα πιο γυαλιστερό και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Αγόρια, είναι τελειωμένος
Αγόρια, είναι τελειωμένος
Μακραίνουν τα πρόσωπα του γρασιδιού (ήηη)
Τα μακρουλά πρόσωπα μέσα από πάγο και ήλιο (ήηηηη)
Τα πρόσωπα μακραίνουν γίνονται μακρουλά πρόσωπα
Μέσα στα πρόσωπα που μακραίνουν απ’ το κλαδί στο γρασίδι
Με θαμμένα κεφάλια στέκονται σε κοινή θέα
Τα μάτια γλιστράνε των προσώπων προς τα πάνω προς τα πάνω
Γλιστράνε προς τα πάνω τα πρόσωπα και προς τα πάνω στον ήλιο
Και πάνω τα πρόσωπα προς τα πάνω τα πρόσωπα που μακραίνουν
Τα μάτια γλιστράνε πάνω απ’ το ψηλό και γαλήνιο γρασίδι
Γυάλισε το πιρούνι και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Τότε όπου – Τότε όπου – Τότε όπου
Γυάλισε το κιάλλο και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Τότε όπου – Τότε όπου – Τότε όπου
Ακόμα πιο γυαλιστερό και κάρφωσε τον με το πιρούνι
Αγόρια, είναι τελειωμένος
Αγόρια, είναι τελειωμένος

original.

6. Δεύτερο Χέρι

Posted in Uncategorized on December 7, 2012 by little percussionist derrida

Διόρθωσε
Φτιάξε
Φέρε και τρίψε
Τη μπάντα πνίξε
Προσπάθησα
Προσπάθησα
Αγνόησα το ραγισμένο λευκό κόκκαλο
Τα δόντια που έπεσαν απ’ το εγκεφαλικό
Τον εγκέφαλο που κυλάει πάνω στη λόγχη
Από το τραύμα στου ματιού την κόγχη
Καταιγισμός από πέτρες
Πέρα απ’ τις οθόνες
Πέρα απ’ τις ασπίδες
Ένιωσα το καρφί να μπήγεται στην τροφή μου
Ενώ ένιωθα το καρφί να μπήγεται στο χέρι μου
Ταμ ταραράμ
Θεέ μου και φέρε
Τη μπάντα πνίξε
Προσπάθησα
Προσπάθησα
Τι;
Όταν δεν ακούς το βέλασμα όλη νύχτα
Αλλιώς χαϊδεύει τις χορδές της καλύβας του
Πότε;
Αυτό που δεν μπορείς να δείς είναι
Το μικρό της στόμα
Που στριγγλίζει και τσιρίζει απ’ τα γέλια
Παρατάει
Κάθε μικρό δαχτυλάκι του ποδιού
Καθέ μικρό δαχτυλάκι του χεριού
Άστους να χαθούν μέσα στο σκοτάδι
Τα παντελόνια ποτισμένα απ’ το πιπί
Το σκισμένο φόρεμα απ’ τη λάσπη
Κανείς αστράγαλος στις πύλες του δειλινού
Δεν πρόλαβε ποτέ την αυγή
Το κοινό περιμένει
Το κοινό του περιμένει
Το κοινό του περιμένει
Το κοινό του περιμένει
Κανένα Φάντο παιγμένο ζωντανά απ’ την χώρα που κέρδισε πέρσι
Δώδεκα κουνελάκια σε μια κρύπτη για εννιά νέες βδομάδες
Το κοινό περιμένει
Το κοινό του περιμένει
Το κοινό του περιμένει
Το κοινό του περιμένει
Και θα μου πιάσει τα δάχτυλα του ποδιού
Και θα μου πιάσει τα δάχτυλα του χεριού
Τα παντελόνια ποτισμένα απ’ το πιπί
Το σκισμένο φόρεμα απ’ τη λάσπη
Παντοτινά
Παντοτινά
Παντοτινά
Παντοτινά
Διόρθωσε
Φτιάξε
Φέρε και τρίψε
Τη μπάντα πνίξε
Προσπάθησα
Προσπάθησα
Αγνόησα το ραγισμένο λευκό κόκκαλο
Τα δόντια που έπεσαν απ’ το εγκεφαλικό
Τον εγκέφαλο που κυλάει πάνω στη λόγχη
Από’ το τραύμα στου ματιού την κόγχη
Καταιγισμός από πέτρες
Πέρα απ’ τις οθόνες
Πέρα απ’ τις ασπίδες
Ένιωσα το καρφί να μπήγεται στην τροφή μου
Ενώ ένιωθα το καρφί να μπήγεται στο χέρι μου

original.

καραβάκι από ασημόχαρτο ίσως

Posted in Uncategorized on December 3, 2012 by little percussionist derrida

Δεν είναι, το ξέρω,
δεν είναι αλήθεια
ότι ζήσαμε, πέρασε μόνο
μια ανάσα τυφλή ανάμεσα σε
εκεί κι όχι-εδώ και κάποτε,
σαν κομήτης σφυρίζοντας πέρασε ένα μάτι
προς κάτι σβησμένο, μες στα φαράγγια,
εκεί που η φωτιά ξεψύχαγε, στεκόταν
λαμπρός μαστοφόρος ο Χρόνος,
κι από μέσα του βλάσταινε κιόλας
προς τα πάνω και κάτω και πέρα, ό,τι
είναι ή ήταν ή θα είναι -,

εγώ ξέρω,
ξέρω, και ξέρεις, εμείς ξέραμε,
εμείς δεν ξέραμε, αφού
ήμαστε εδώ και όχι εκεί,
και κάποτε, όταν
μόνο το τίποτα στεκόταν ανάμεσα, βρίσκαμε
εντελώς ο ένας τον άλλο.

τσέλαν.τουκανενόςτορόδο