Archive for February, 2013

wicker & steel

Posted in Uncategorized on February 20, 2013 by little percussionist derrida

δεν ήθελα η τελευταία μου ανάμνηση από σένα να είναι το σώμα που έπαψε να είναι σώμα – που θα βρίσκεται για πάντα με το κεφάλι στο πλάι σαν να αποφεύγει κάτι και τη γροθιά σφιγμένη – που θα το σέρνουν πάντα έξω απ’ το δωμάτιο τυλιγμένο με το σεντόνι – που θα το κλαίει κάποιος άλλος δίπλα μου αλλά όχι εγώ, όχι εκείνη τη στιγμή, όχι εγώ – άκαμπτο και ποιός ξέρει πόσες άλλες λέξεις μπορούν να συγκεντρωθούν δίπλα-δίπλα στριμωγμένες ή η μια κάτω απ’ την άλλη για ένα πλήρες γλωσσάρι που όλα τα γράμματα είναι στ’ αλήθεια το ωμέγα – γιατί αυτό το σώμα δεν θα ‘πρεπε να μοιάζει με ατσάλι – και το τι θα ‘πρεπε το τράβηξαν κι αυτό έξω από κάποιο δωμάτιο τότε, στην αρχή της συνείδησης, που ήταν και η αρχή του ντετερμινισμού υποθέτω. και η αρχή της επιθυμίας; ναι –

θα βρώ μια πιο ωραία ανάμνηση γιατί δεν θα γραφτεί από κανέναν άλλο αυτή η ιστορία – κανείς άλλος δε θα επιθυμήσει όσο εγώ –

καμιά ειρήνη με την κοινοτυπία του τέλους.

que significan derrota ii

Posted in Uncategorized on February 3, 2013 by little percussionist derrida

αυτά δεν συνέβησαν ποτέ:
εκείνος ο χρόνος δεν μας είδε
να δίνουμε νέα ονόματα σε αυτή τη γκρίζα έρημο.
δεν μας βρήκε σε μια παραλία
να προσπαθούμε να φανταστούμε την ιστορία
πίσω απ’ το κουφάρι του σκύλου.
δεν μας έμαθε να δένουμε τα δεσμά στο κρεβάτι σωστά
με τέτοιο τρόπο ώστε να λύνονται μόνο με τις πιο
ευφάνταστες παρακλήσεις.
δεν μας βρήκε να διασχίζουμε αυτή την απέραντη εφιαλτική έκταση
για την οποία ψιθυρίζαμε σε μουσκεμένα κρεβάτια,
ή σε στενά που σε κάνουν να ξεχνάς αυτό το πρόσωπο της πόλης:
την κατακόκκινη ματωμένη της μορφή, τα μάτια που στάζουν,
το παραμορφωμένο της χαμόγελο –
δεν μας βρήκε στο ταξίδι που σχεδιάζαμε
μεταξύ αστείων και δακρύων.
δεν μας είδε ανάμεσα στα πόδια αυτού του χλωμού
λιπόσαρκου αγοριού
να του ρουφάμε τον πούτσο ενώ μας ψιθυρίζει στίχους
σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουμε
στίχους που αν τους καταλαβαίναμε θα μας φαίνονταν γραφικοί
μα τώρα μας κάνουν να ερεθιζόμαστε με τρόπους που πονάνε
καίνε
και σβήνουν –
τι συνέβη;
βρήκαμε ήδη πού συγκρούονται καλύτερα τα κόκκαλα μας.
είδαμε τα πολλά πρόσωπα της μελαγχολίας, της αρρώστιας και της ήττας
και μάθαμε τις εκφράσεις του καθενός απέξω.
συμφωνήσαμε χωρίς να ανοίξουμε τα στόματα μας
πως δεν θα ξαναμιλήσουμε για νοσταλγία
πως θα τη φυλάξουμε για αργότερα, για κάτι πιο μνημειώδες,
κάτι που δεν διαλύεται στη χούφτα σου μόλις πας να το αγγίξεις,
για κάτι που
σίγουρα δεν θα έχει να κάνει
με εμάς.
αλλά ευτυχώς
ποτέ δε συμφωνήσαμε
να μην προσπαθούμε να φανταστούμε
τι θα μπορούσε να έχει συμβεί
ή τι δεν συνέβη
που είναι φυσικά το ίδιο.

sycamore str.

Posted in Uncategorized on February 2, 2013 by little percussionist derrida

περπατάω με ένα πέπερ σπρέη στην τσέπη
δεν μου ανήκει
δεν ξέρω να το χρησιμοποιώ
προσπαθώ να βρώ το σωστό τρόπο να με λούζει ο ήλιος
τη σωστή απόσταση απ’ αυτά τα κτίρια
που γέρνουν πάνω μου σαν εφιάλτες ή εραστές

μου είχε πεί έλα να δοκιμάσουμε τα σώματα μας
δεν ξέρω τι σήμαιναν όλ’ αυτά τότε αλλά τώρα δοκιμάζεται το δικό μου
για πόσο μπορεί να επιβιώσει ένας κόμπος στο στομάχι
μακριά απ’ την πηγή του;
πόση κίνηση έχει μείνει στα πόδια προτού τσακίσουν;

όχι άλλο – περπατάω με ένα πέπερ σπρέη στην τσέπη
και αδικαιολόγητο πανικό
δεν ξέρω να χρησιμοποιώ τίποτα απ’ τα δύο
αλλά δεν πειράζει
τα φώτα στο δρόμο σβήνουν ένα-ένα
ο αέρας είναι όσο ψυχρός πρέπει
οι σειρήνες ενός νοσοκομειακού
έρχονται από κάπου και σκεπάζουν τη γειτονιά
με κουβέρτα, σαν μητέρα να σκεπάζει το φοβισμένο παιδί
με τρομαχτικές ιστορίες, με γλυκόπικρα τέλη

υπάρχει τόσος χώρος
που ακόμα κι αν τσάκιζαν τα πόδια
θα μπορούσες θα μπορούσα και στα τέσσερα
προς τα κάπου ή κάπου αλλού
μάλλον με χαμόγελο
σχεδόν σίγουρα με χαμόγελο