sycamore str.

περπατάω με ένα πέπερ σπρέη στην τσέπη
δεν μου ανήκει
δεν ξέρω να το χρησιμοποιώ
προσπαθώ να βρώ το σωστό τρόπο να με λούζει ο ήλιος
τη σωστή απόσταση απ’ αυτά τα κτίρια
που γέρνουν πάνω μου σαν εφιάλτες ή εραστές

μου είχε πεί έλα να δοκιμάσουμε τα σώματα μας
δεν ξέρω τι σήμαιναν όλ’ αυτά τότε αλλά τώρα δοκιμάζεται το δικό μου
για πόσο μπορεί να επιβιώσει ένας κόμπος στο στομάχι
μακριά απ’ την πηγή του;
πόση κίνηση έχει μείνει στα πόδια προτού τσακίσουν;

όχι άλλο – περπατάω με ένα πέπερ σπρέη στην τσέπη
και αδικαιολόγητο πανικό
δεν ξέρω να χρησιμοποιώ τίποτα απ’ τα δύο
αλλά δεν πειράζει
τα φώτα στο δρόμο σβήνουν ένα-ένα
ο αέρας είναι όσο ψυχρός πρέπει
οι σειρήνες ενός νοσοκομειακού
έρχονται από κάπου και σκεπάζουν τη γειτονιά
με κουβέρτα, σαν μητέρα να σκεπάζει το φοβισμένο παιδί
με τρομαχτικές ιστορίες, με γλυκόπικρα τέλη

υπάρχει τόσος χώρος
που ακόμα κι αν τσάκιζαν τα πόδια
θα μπορούσες θα μπορούσα και στα τέσσερα
προς τα κάπου ή κάπου αλλού
μάλλον με χαμόγελο
σχεδόν σίγουρα με χαμόγελο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: