Archive for June, 2013

Roberto Bolaño – Άτιτλο

Posted in Uncategorized on June 29, 2013 by little percussionist derrida

Θα προσπαθήσω να ξεχάσω  Εκείνο το σώμα που εμφανίστηκε μέσα στη χιονοθύελλα
Όταν ήμασταν όλοι μας μόνοι  Στο πάρκο, στον
μικρό λόφο πίσω
από το γήπεδο του μπάσκετ  Είπα περίμενε και εκείνη επέστρεψε:
λευκό πρόσωπο φωτισμένο από μια ευγενή καρδιά  Ποτέ μου
δεν είχα ξαναδεί τέτοια ομορφιά  Το φεγγάρι απομακρύνθηκε από τη γη
Από μακριά ερχόταν ο ήχος των αυτοκινήτων στη λεωφόρο: άνθρωποι
που επέστρεφαν στα σπίτια τους  Όλοι μας ζούσαμε μέσα σε μια τηλεοπτική
διαφήμιση μέχρι που αυτή άνοιξε τις διαδοχικές
κουρτίνες του χιονιού και με άφησε να δω το πρόσωπο της: τον πόνο
και την ομορφιά του κόσμου μέσα στο βλέμμα της  Είδα μικροσκοπικά
ίχνη στο χιόνι  Ένιωσα τον παγωμένο αέρα στα μάγουλα μου
Στην άλλη άκρη του πάρκου κάποιος έκανε σήματα
με ένα φακό Κάθε χιονονιφάδα ήταν ζωντανή
Κάθε αυγό εντόμου ζωντανό και ονειρευόταν  Σκέφτηκα: τώρα
θα μείνω μόνος για πάντα  Αλλά το χιόνι συνέχισε να πέφτει
και να πέφτει και αυτή δεν απομακρύνθηκε

spiegel im spiegel

Posted in Uncategorized on June 26, 2013 by little percussionist derrida

ο χ. ζούσε σε ένα τεράστιο σπίτι και μια μέρα το γέμισε με καθρέφτες. έβαλε παντού, σε κάθε πέρασμα, έτσι ώστε να μην υπάρχει καμιά διαδρομή που να μπορεί να πάρει για να πάει από ένα σημείο σε ένα άλλο χωρίς να περάσει μπροστά από έναν καθρέφτη. ένα πρωί που πέρασε από τον καθρέφτη ανάμεσα στο υπνοδωμάτιο κα το μπάνιο και είδε την αντανάκλαση του, τρόμαξε τόσο που του χρειάστηκαν μερικά λεπτά με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο για να μπορέσει να πάρει ανάσα. αποφάσισε να επιλέξει μια εναλλακτική διαδρομή, και ήταν πράγματι τυχερός γιατί το σπίτι ήταν έτσι διαρρυθμισμένο ώστε σε κάθε δωμάτιο είχε πρόσβαση από κάμποσα διαφορετικά σημεία. δεν ξαναπέρασε από αυτό τον καθρέφτη και όλα ήταν καλά για λίγες μέρες, μέχρι που το ίδιο επαναλήφθηκε μια μέρα που πήγε από το δωμάτιο της βιβλιοθήκης στην κουζίνα. πάλι αποφάσισε να βρεί μια εναλλακτική διαδρομή. αυτό συνεχίστηκε μέχρι που δεν υπήρχε πλέον καμιά διαδρομή που να μπορεί να πάρει δίχως να του βγεί λίγη ακόμα ψυχή από το στόμα. μήπως σκέφτηκε να σκεπάσει τους καθρέφτες; όχι. μήπως να τους σπάσει; ούτε.
ο χ. βρίσκεται εδώ και καιρό στο δωμάτιο του βυθισμένος στον τρόμο και εγώ, με τα πολλά μου πρόσωπα, που όλα του μοιάζουν, περιμένω να περάσει για να τον πείσω ότι η αντανάκλαση του δεν είναι αυτός, ότι είμαι εγώ, και δεν έχει κανένα λόγο να με φοβάται. μερικές φορές τραγουδάω και το τραγούδι μου τρίζει από γυάλινη επιφάνεια σε γυάλινη επιφάνεια και τρίζουν και τα παράθυρα και οι πόρτες. τραγουδάω άλλες φορές για μένα και τη μοναξιά μου, άλλες για εκείνον και τη δική του μοναξιά, άλλες για τον τρόμο του, μα αν ποτέ τραγουδήσω για τον δικό μου τρόμο θα ραγίσω οχτώ φορές κι οχτώ φορές θα σπάσω.

steht der könig

Posted in Uncategorized on June 19, 2013 by little percussionist derrida

η μητέρα μου κοιμάται
σε ένα δροσερό δωμάτιο
με το παράθυρο ανοιχτό

αθόρυβα μπαίνει ο βασιλιάς των τρωκτικών
αθόρυβα σέρνει τη λεπτή του ουρά στο μαύρο μάρμαρο
αθόρυβα σαν πυρετός

όταν ο βασιλιάς των τρωκτικών περπατήσει
πάνω στο πρόσωπο σου η μητέρα μου ονειρεύεται τους νεκρούς της
τα βλέφαρα της τρέμουν
τα χείλη της τρέμουν ξερά
είναι κρύα η ανάσα τους και δεν έχουν μάτια

έγινε η δουλειά του και φεύγει
αθόρυβος ο βασιλιάς των τρωκτικών αθόρυβος
σαν μαύρο μάρμαρο

η μητέρα μου δεν θα ξυπνήσει
η μητέρα μου δεν θα ξυπνήσει ακόμα

fizzle

Posted in Uncategorized on June 12, 2013 by little percussionist derrida

αν θες να δείς την κενότητα του
κοίταξε γύρω σου
κάθε λέξη και ένα άδειο κτίριο
κάθε κτίριο και ένα άδειο δωμάτιο
κάθε δωμάτιο μια καρέκλα με έναν παρατηρητή
που δεν κουνάει δάχτυλο
και σ’ αυτό το δωμάτιο
σ’ αυτό το κρεβάτι
τα πάντα συμβαίνουν δυό φορές
μια για τα μάτια της σάρκας
μια για το βλέμμα του άντρα στην καρέκλα
μπορείς να προσθέσεις κι άλλα αντικείμενα
μια ντουλάπα; ναι γιατί όχι
κουρτίνες; σίγουρα
ένα παράθυρο προς τα έξω; βεβαίως
ρούχα στο πάτωμα, αφίσες στους τοίχους, βιβλία στα ράφια
γιατι όχι, γιατί όχι, γιατί όχι
α και το πιο σημαντικό:
έναν κουβά γεμάτο κομμάτια πάγο
για όλα αυτά τα αχ και τα ωχ που δεν θα πείς
που δεν θα γράψεις ποτέ
για όλες αυτές τις χρωματιστές λέξεις
που κρύβονται κάτω απ’ το κρεβάτι
για τη στιγμή που θα θες να δείς την κενότητα του
έναν κουβά
μια απλή κίνηση: τα γόνατα στο πάτωμα
τα χέρια μπροστά
και το κεφάλι κάτω
το πιο απλό προσκύνημα
και θα εξαφανιστούν: τα παράθυρα τα ρούχα τα βιβλία οι αφίσες το κρεβάτι
το βλέμμα; το βλέμμα; το βλέμμα;
τώρα
κοίτα γύρω σου