Roberto Bolaño – Άτιτλο

Θα προσπαθήσω να ξεχάσω  Εκείνο το σώμα που εμφανίστηκε μέσα στη χιονοθύελλα
Όταν ήμασταν όλοι μας μόνοι  Στο πάρκο, στον
μικρό λόφο πίσω
από το γήπεδο του μπάσκετ  Είπα περίμενε και εκείνη επέστρεψε:
λευκό πρόσωπο φωτισμένο από μια ευγενή καρδιά  Ποτέ μου
δεν είχα ξαναδεί τέτοια ομορφιά  Το φεγγάρι απομακρύνθηκε από τη γη
Από μακριά ερχόταν ο ήχος των αυτοκινήτων στη λεωφόρο: άνθρωποι
που επέστρεφαν στα σπίτια τους  Όλοι μας ζούσαμε μέσα σε μια τηλεοπτική
διαφήμιση μέχρι που αυτή άνοιξε τις διαδοχικές
κουρτίνες του χιονιού και με άφησε να δω το πρόσωπο της: τον πόνο
και την ομορφιά του κόσμου μέσα στο βλέμμα της  Είδα μικροσκοπικά
ίχνη στο χιόνι  Ένιωσα τον παγωμένο αέρα στα μάγουλα μου
Στην άλλη άκρη του πάρκου κάποιος έκανε σήματα
με ένα φακό Κάθε χιονονιφάδα ήταν ζωντανή
Κάθε αυγό εντόμου ζωντανό και ονειρευόταν  Σκέφτηκα: τώρα
θα μείνω μόνος για πάντα  Αλλά το χιόνι συνέχισε να πέφτει
και να πέφτει και αυτή δεν απομακρύνθηκε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: