Archive for October, 2013

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα

Posted in Uncategorized on October 30, 2013 by little percussionist derrida

ο μίλτος μετρούσε τον πόνο με την κοιλιά του
όσο ήταν φουσκωμένη δεν πονούσε
όσο δυσκολευόταν να μπεί στο αυτοκίνητο του δεν πονούσε
όσο η κοιλιά του στεκόταν ανάμεσα σε αυτόν και την ελένη
δεν πονούσε
η ελένη μετρούσε τον πόνο στο δέρμα της
κάθε φορά σημείωνε με ένα μαρκαδόρο
το σημείο που την ενοχλούσε
όταν πέθανε στο κρεβάτι της
ήταν καλυμμένη με μικρές μαύρες τελίτσες
ο νίκος δεν ήξερε να μετράει τον πόνο
γιατί ποτέ δεν του έδωσε όνομα
γιατί ποτέ δεν μου έμαθε να του δίνω όνομα
χαμογελούσε ειρωνικά χαμογελούσε καλόβολα χαμογελούσε σα να ξέρει κάτι
αλλά μάλλον δεν ήξερε τίποτα
πριν το τέλος άρχισε να φοβάται και ίσως άρχισε να διακρίνει το όνομα του πόνου
αλλά δεν πρόλαβε να μου το πεί
η ιωάννα μετράει τον πόνο της με πολλούς τρόπους
μια σταγόνα ρακή
μια σταγόνα κρασί
μια σταγόνα οινόπνευμα
ή
ένα χάπι δύο χάπια τρία χάπια
ή
ένα ποίημα δύο ποιήματα τρία
η ιωάννα δεν πέθανε ακόμη γιατι ξέρει το όνομα του πόνου και ας τη φοβίζει

πόνε μου καλέ καλέ μου πόνε
αν μονάχα ήξερα πώς σε λένε
θα σε καλούσα πίσω απ’ την πόρτα
θα σε καλούσα κάτω απ’ τα σκεπάσματα
θα ψιθύριζα το όνομα σου μέσα στη χούφτα μου
θα σου έγραφα παιδικά τραγουδάκια
θα σε νανούριζα θα σε τάιζα θα σε μάθαινα
αντί να σε βλέπω να χάνεσαι στην άκρη του ματιού μου
σταμάτα σε παρακαλώ να χάνεσαι στην άκρη του ματιού μου
πόνε μου καλέ μου πόνε

Anne Carson – Κουζίνα

Posted in Uncategorized on October 10, 2013 by little percussionist derrida

(μτφ. δική μου)

Η κουζίνα είναι ήσυχη σαν οστό όταν μπαίνω.

Κανένας ήχος απ’ το υπόλοιπο σπίτι.
Στέκομαι για ένα λεπτό
και μετά ανοίγω το ψυγείο.

Θαυμαστό σαν διαστημόπλοιο εκπνέει παγωμένη σύγχυση.
Η μητέρα μου ζεί μόνη της και τρώει λίγο αλλά το ψυγείο της είναι πάντα γεμάτο.
Τραβάω το γιαούρτι

κάτω από συνταγογραφημένα χάπια
και μια πανούργα σύνθεση κομματιών χριστουγεννιάτικου κέικ
τυλιγμένων σε αλουμινόχαρτο και
κλείνω το ψυγείο. Μπλε σούρουπο

γεμίζει το δωμάτιο σαν μια θάλασσα που αποτραβιέται.
Γέρνω πάνω στο νιπτήρα.
Τα λευκά φαγητά έχουν πιο ωραία γεύση

κατά τη γνώμη μου και προτιμω να τρώω μόνη. Δεν ξέρω γιατί.
Κάποτε άκουσα κάτι κορίτσια να τραγουδάνε ένα τραγούδι της Πρωτομαγιάς που έλεγε:

Η Βιολέττα στο κελάρι
τρώει ένα κομμάτι αρνί.
Πώς δαγκώνει
πώς ξεσκίζει
όταν νιώθει μοναχή.

Τα κορίτσια είναι σκληρά με τον εαυτό τους.
Κάποια σαν την Έμιλι Μπροντέ,
που παρέμεινε κορίτσι σε όλη της τη ζωή παρόλο το γυναικείο της σώμα,

είχε σκληρότητα μαζεμένη στις ρωγμές της ζωής της σαν ανοιξιάτικο χιόνι.
Τη βλέπουμε να προσπαθεί να την ξεφορτωθεί σε διάφορες περιστάσεις
με μια κίνηση όπως όταν ξεσκόνιζε το χαλί.

Προσπάθησε να του μιλήσεις λογικά και μετά μαστίγωσε τον!
Αυτη την οδηγία έδωσε (ετών έξι) στον πατέρα της
σχετικά με τον αδερφό της Μπράνγουελ.

Και όταν ήταν 14 και τη δάγκωσε ένα λυσσασμένο σκυλί έτρεξε (έτσι λένε)
στην κουζίνα και πήρε μια κατακόκκινη καυτή μασιά και την πίεσε
κατευθείαν στο χέρι της.

Ο καυτηριασμός του Χίθκλιφ πήρε λίγο παραπάνω.
Περισσότερο από τριάντα χρόνια, στο χρόνο του βιβλίου της,
από το Απριλιάτικο απόγευμα που έφυγε τρέχοντας από την πίσω πόρτα της κουζίνας
και εξαφανίστηκε μέσα στο βάλτο

επειδή κρυφάκουσε μισή πρόταση της Κάθριν
(“Θα ήταν τρομερό να παντρευτώ τον Χίθκλιφ”)
μέχρι το άγριο πρωινό

όπου ο υπηρέτης τον βρήκε νεκρό και χαμογελαστό
στο μουσκεμένο κρεβάτι του στον πάνω όροφο στα Ανεμοδαρμένα Ύψη.
Ο Χίθκλιφ είναι ένας δαίμονας του πόνου.

Αν είχε μείνει στην κουζίνα
αρκετά έτσι ώστε να ακούσει την υπόλοιπη πρόταση της Κάθριν
(“και να μην μάθει ποτέ πόσο τον αγαπώ”)

Ο Χίθκλιφ θα ήταν ελεύθερος.
Αλλά η Έμιλι ήξερε πώς να αιχμαλωτίζει ένα δαίμονα.
Αντί για ψυχή

έβαλε μέσα του την ψυχρή απομάκρυνση της Κάθριν από το νευρικό του σύστημα
κάθε φορά που ανέπνεε η σκεφτόταν.
Έσπασε όλες του τις στιγμές στα δύο,

με την πόρτα της κουζίνας ανοιχτή.
Δεν μου είναι άγνωστη αυτή η ημιζωή.
Αλλά δεν τελειώνει εκεί.

Η σεξουαλική απελπισία του Χίθκλιφ
δεν προέκυπτε από κάποια αντίστοιχη εμπειρία στη ζωή της Έμιλι Μπροντέ,
απ’ όσο ξέρουμε. Το ερώτημα της,

που αφορά τα χρόνια της εσωτερικής σκληρότητας που μεταμορφώνουν ένα άτομο σε έναν δαίμονα
του πόνου,
ήρθε μέσα σε μια ζεστή κουζίνα
(“κουζήνα” με την ορθογραφία της Έμιλι) όπου αυτή

και η Σάρλοτ και η Άν καθάριζαν πατάτες μαζι
και έφτιαχναν ιστορίες με τον Κίπερ, τον γέρικο τους σκύλο στα πόδια τους.

Ένα θραύσμα

ενός ποιήματος που έγραψε το 1839
(περίπου έξι χρόνια πριν τα Ανεμοδαρμένα Ύψη) λέει:

Ο ατσάλινος άντρας γεννήθηκε όπως κι εγώ
και ήταν κάποτε αγόρι φλογερό:
σίγουρα θα είχε νιώσει, ως μωρό,
τη δόξα που κοιμάται στον καλοκαιρινό ουρανό.

Ποιός είναι ο ατσάλινος άνδρας;
Η φωνή της μητέρας μου με προφταίνει
από το διπλανό δωμάτιο όπου βρίσκεται ξαπλωμένη στον καναπέ.

Εσύ είσαι αγάπη μου;
Ναι μαμά.
Γιατί δεν ανάβεις το φώς;

Βλέπω από το παράθυρο τον ατσάλινο ήλιο του Απριλίου
να εκτοξεύει τα τελευταία του χρυσά βέλη
μέσα σε έναν βρώμικο ασημένιο ουρανό.
Εντάξει μαμά. Τι θα φάμε;

original.

23.

Posted in Uncategorized on October 2, 2013 by little percussionist derrida

Ορίστε η ζωή μου, γιατί όχι, είναι μια ζωή, αν αυτό σας ευχαριστεί, αν αυτό θέλετε, δεν θα το αρνηθώ, όχι απόψε. Πρέπει να υπάρχει μια ζωή, απ’ ό,τι φαίνεται, εφόσον υπάρξει ομιλία δεν χρειάζεται καμιά ιστορία, καμιά ιστορία δεν είναι απαραίτητη, μονάχα μια ζωή, αυτό ήταν το λάθος μου, ένα από τα λάθη μου, να επιθυμώ μια ιστορία για τον εαυτό μου, ενώ μια ζωή ήταν αρκετή.