James Pate – The Fassbinder Diaries – 4

1 – Ζεστό σκοτάδι και κρύο σκοτάδι
2 – Η έκσταση της Μάμα Ρόμα
3 – Η επιστροφή των ιερών τεράτων

Αναδρομικές Νύχτες

Θα μπορούσε να έχει λυθεί αναδρομικά; Όχι και πολύ εύκολα. Κι έτσι πήγαμε στη Νάπολη. Ήταν διασκεδαστική και βαρετή και τρομαχτική και ζεστή και θορυβώδης και μερικές φορές θυελλώδης και διαρκώς σκονισμένη. Είχαμε προσωρινά κάποια χρήματα χάρη στον Χ, όχι πολλά, αλλά αρκετά για δύο ίσως τρείς βδομάδες. Όταν ο ήλιος έπεφτε συνέχιζε να πέφτει. Όταν η νύχτα πλησίαζε συνέχιζε να πλησιάζει. Έτσι είχαν τα πράγματα εκεί. Ή έτσι σκεφτόμουν εγώ εκείνο τον καιρό. Οι άντρες ήταν κομματάκια ανέμου γεμάτα κόκκινες κουκίδες. Οι γυναίκες ήταν ήχοι που εκπέμπονταν από ένα καθαρό κόκκινο φώς. Θα μπορούσε να έχει λυθεί αναδρομικά; Όχι και πολύ εύκολα. Κι έτσι ζεσταινόμασταν και κάναμε θόρυβο και τα κεφάλια μας παρασέρνονταν από τον άνεμο, ένα ρεύμα θολό από την πολλή σκόνη. Ένας άνθρωπος ζητιάνευε στο σιδηροδρομικό σταθμό. Έμοιαζε με τον Ιησού, αν ο Ιησούς ήταν παχύς. Ο Δάντης στεκόταν στη μέση μιας πλατείας ανάμεσα σε σκουπίδια και μαγαζιά ολόγυρα του γεμάτα γκραφίτι. Πίναμε καφέ απέναντι, κάτω από τους φοίνικες. Ένας από εμάς αναρωτήθηκε πόσοι άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στην Πομπηία. Κανείς μας δεν ήξερε την απάντηση. Ήταν διασκεδαστικά, βαρετά, κουραστικά και τρομαχτικά, σαν κόκκινα και ύστερα μωβ φώτα. Τα κεφάλια μας τσιτσίριζαν σαν λίπος κάτω από τον ήλιο. Θα μπορούσε να έχει λυθεί αναδρομικά; Όχι, όχι και πολύ εύκολα. Κι έτσι είχα όνειρα που μου γυρνούσαν το μέσα έξω, όνειρα που έτειναν προς κόκκινες πεδιάδες, και ύστερα προς μωβ κοιλάδες, προς μηρούς στο χρώμα της γλώσσας, όνειρα που με άφηναν να λαχανιάζω και να ζητάω κι άλλο παρόλο που τα φοβόμουν, όνειρα μέσα σε κόκκινα δωμάτια, όνειρα πίσω από μωβ κουρτίνες. Ήμουν ένα κόκκινο ψάρι, με μια μωβ λόγχη καρφωμένη στο λαρύγγι μου. Στη Νάπολη παίζαμε παιχνίδια. Παίζαμε παιχνίδια με τα δάχτυλα και τα μάτια και τα γόνατα μας. Παίζαμε διαβολικά παιχνίδια και κωματώδη παιχνίδια και παιχνίδια με χειρουργικά γάντια. Παίζαμε κολασμένα παιχνίδια και παιχνίδια των σκουπιδιών και παιχνίδια του ανέμου και παιχνίδια της σκόνης. Θα μπορούσε να έχει λυθεί αναδρομικά; Όχι και πολύ εύκολα. Τα λεφτά μας συνέχιζαν, με έναν σχολιασμό ολόδικο τους. Με ολόδικια τους πολιτική. Εκείνη την εποχή των γενναίων εξόδων και των χλωμών δαπανών. Τα χαρτονομίσματα μεγάλης αξίας τα ονομάζαμε Χ και τα χαμηλότερης Ψ. Η γεύση και, συνεπώς, ο εμετός των χρημάτων. Κι έτσι παίζαμε με το χέρι του διαβόλου. Παίζαμε με την παλάμη του διαβόλου. Ξυρίσαμε τα μαλλιά του διαβόλου. Είδαμε εκείνο το πορνό με τους εφτά διαβόλους και τα εννέα πτηνά στη μικρή τηλεόραση στο δωμάτιο του χόστελ μας. Είδαμε το στόμα του διαβόλου να ανοιγοκλείνει. Είδαμε τον πούτσο του διαβόλου να κατουράει. Είδαμε το μουνί του διαβόλου να κατουράει. Είδαμε τους μηρούς του διαβόλου να τρέμουν. Θα μπορούσε να έχει λυθεί αναδρομικά; Όχι εύκολα. Ή τουλάχιστον έτσι σκεφτόμουν τότε. Ο ήλιος συνέχιζε να πέφτει πίσως μας, αφήνοντας το κρύο μας να παχαίνει στο σκοτάδι. Η επένδυση μας έγινε στάχτη. Οι περισσότερες σκιές είχαν τις πόρτες τους ορθάνοιχτες, και από μέσα τους φυσούσε μια λεπτή ροζ σκόνη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: