Archive for February, 2014

肉機夢

Posted in Uncategorized on February 12, 2014 by little percussionist derrida

μια απλή ιστορία. ο τ., αρτιμελής, στέκεται ένα βράδυ μπροστά στο κινέζικο κατάστημα τοσίτσα και πατησίων, καταπίνει νουντλς χωρίς να το σκέφτεται και ζαλισμένος από τα νέον φώτα ολόγυρα και από τη νύχτα που ήρθε απότομα και από τις φτηνές μπύρες 0.30 λεπτά από την πλατεία αρχίζει να χαζεύει τα περιοδικά που κρέμονται από ένα σύρμα πάνω από στα πλάγια και κάτω από τον πάγκο που σερβίρονται τα φαγητά. δεν ξέρει κινέζικα κι έτσι τα μάτια του γλιστράνε ηδονικά από διαφήμιση σε διαφήμιση χωρίς να στέκονται σε καμία συγκεκριμένα. παίζει το παιχνίδι που προσπαθεί να καταλάβει χωρίς λεξιλογικά εφόδια τι διαφημίζεται κάθε φορά, ευχαριστημένος με τον εαυτό του που δεν καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια, μια απλή, ευχάριστη ασχολία ενός ανθρώπου που απολαμβάνει νωχελικά το φαγητό του, την δροσιά της νύχτας, την ψευδαίσθηση της ζέστης από όλα αυτά τα πράσινα κόκκινα και μπλε φώτα, μια ασχολία παιδιάστικη και ανάλαφρη που θα εξατμιστεί μόλις τελειώσει το φαγητό του, μια ασχολία που θα του αδειάσει λίγο το μυαλό έτσι ώστε να πάει σπίτι χαλαρός και ξεκούραστος.
όμως τώρα ο τ. έχει σταθεί σε ένα συγκεκριμένο τετράγωνο στην κάτω δεξιά γωνία ενός περιοδικού και παρότι δεν καταλαβαίνει τις λέξεις είναι σίγουρος, η εικόνα στο κέντρο δεν μπορεί να εννοεί τίποτα άλλο, η εικόνα της σάρκας του πήχη που μέχρι να φτάσει στον καρπό έχει γίνει καλώδια και επικάλυψη από αλουμίνιο, χωρίς σαφές όριο μεταξύ των δύο, αυτή η εικόνα δεν χρειάζεται λέξεις. ο τ. δεν χρειάζεται να κοιτάξει τα χέρια του για να καταλάβει την ημερομηνία λήξης τους, το κεσεδάκι με τα νουντλς πέφτει ανάμεσα στα πόδια του χωρίς να το καταλάβει, το λάδι και η σάλτσα κυλάνε προς τα παπούτσια του μετά στο πεζοδρόμιο μετά στην άσφαλτο, ο τ. ανατριχιάζει και αναρωτιέται το αλουμίνιο ανατριχιάζει; τα νέα μέλη ανατριχιάζουν;
δεν έχει σημασία που οι λέξεις του είναι άγνωστες και δεν έχει καμία πρόσβαση στο τηλέφωνο ή ακόμα περισσότερο στο προιόν. η νύχτα θα προχωράει αργά, άλλοι πελάτες θα έρθουν να φάνε, το πεζοδρόμιο θα μυρίζει τηγανητό λάδι και γαρίδες, τα πράσινα κόκκινα μωβ νέον θα λάμπουν με την ίδια ισχύ δίχως καμία μεταβολή για ώρες, και ο τ., αρτιμελής, θα στέκεται ελαφρά καμπουριασμένος και θα κρατάει ανοιχτή τη σελίδα 34 και θα ονειρεύεται τα νέα μέλη μέχρι το ξημέρωμα.