Archive for May, 2014

σκουικ

Posted in Uncategorized on May 30, 2014 by little percussionist derrida

μεγάλωσα σε ένα χειρουργείο:
μετά το βραδυνό φαγητό
η μητέρα μου μάζευε το τραπέζι
και ο πατέρας μου έφερνε τα εργαλεία
φορούσαν τα πλαστικά τους γάντια
καυτηρίαζαν τα νυστέρια τους
και άνοιγαν ο ένας την άλλη
με αργές, προσεκτικές κινήσεις
μερικές φορές χαμογελώντας
κοίτα, γιαννάκη, αυτή είναι η σπλήνα του μπαμπά
είναι υγιέστατη όπως βλέπεις
κοίτα, γιαννάκη, αυτό είναι το πνευμόνι της μαμάς
τώρα που μείωσε το κάπνισμα έχει ξεμαυρίσει λίγο
κοίτα, γιαννάκη, αυτό είναι το στομάχι του πατέρα σου
και είναι στ’ αλήθεια φτιαγμένο από χαλκό
κοίτα, γιαννάκη, αυτό είναι το συκώτι της μητέρας σου
όπως φαντάζεσαι καταρρέει σιγά-σιγά, όχι, μη το αγγίζεις,
μπορεί να σου μείνει στο χέρι.
στο μεταξύ μου έδιναν το πιεσόμετρο
και κρατούσα εναλλάξ τους παλμούς τους
και μου έλεγαν τι χρήσιμος που είμαι και πόσο βοηθάω και να μην ανησυχώ δεν έχει καμιά σχέση με μένα
όλο αυτό

όντως καμιά σχέση δεν είχα
με όλο αυτό
τώρα ξέρω
ότι όταν ανοίξω
ή με ανοίξουν
δεν θα είναι ήρεμο
οι παλμοί θα πηγαίνουν
τουπτουπτουπτουπτουπ
οι τομές στο δέρμα μου δεν θα είναι καθόλου ίσιες
θα είναι λες και με άνοιξε κάποιος μεθυσμένος
το αίμα μου δεν θα κάνει γαλήνια, συμμετρικά σχήματα
στο κάλυμμα του τραπεζιού της κουζίνας μετά το βραδυνό φαΐ
μέσα μου θα βρουν
ένα μικρό
τοσοδά
ποντικάκι
φοβισμένο ναι αλλά
αν μη τι άλλο
έχει μάθει να στέκεται
εντελώς
ακίνητο

Anne Sexton – Ρούχα

Posted in Uncategorized on May 28, 2014 by little percussionist derrida

(μτφ. δική μου)

Φόρα καθαρό πουκάμισο
προτού πεθάνεις, έχει πει ένας Ρώσος.
Χωρίς σάλια, παρακαλώ,
χωρίς σημάδια από αυγό, ούτε αίμα,
ούτε ιδρώτα, ούτε σπέρμα.
Με θέλεις καθαρή, Θεέ –
λοιπόν, θα προσπαθήσω να υπακούσω.

Το καπέλο που φορούσα στο γάμο μου,
σου κάνει;
Λευκό, πλατύ, με ψεύτικα λουλούδια.
Παλιομοδίτικο, στυλάτο όσο κι ένας κοριός –
αλλά δεν είναι ταιριαστό
να πεθαίνεις φορώντας κάτι νοσταλγικό;

Και θα πάρω και το πουκάμισο
που φορούσα όταν έβαφα
ξεβαμένο, φυσικά, από το πολύ πλύσιμο,
σημαδεμένο από κάθε κίτρινη κουζίνα που έβαψα.
Θεέ, δεν σε πειράζει να φέρω μαζί μου και όλες μου τις κουζίνες, έτσι;
Εκεί φυλάω, βλέπεις, το γέλιο της οικογένειας, και τη σούπα.

Για σουτιέν
(θέλει και ρώτημα;)
θα διαλέξω το μαύρο, το ενισχυμένο, που έκανε
τον εραστή μου να με περιφρονήσει, όταν το έβγαλα.
Μου είπε, “Που πήγε το στήθος σου;”

Και θα φορέσω την φούστα
της μητρότητας, του ένατου μήνα μου,
αυτό το παράθυρο για την κοιλιά της αγάπης
που άφηνε κάθε μωρό να πέφτει – πλοπ – σαν μήλο,
τα νερά να σπάνε στο εστιατόριο,
φτιάχνοντας ένα σπίτι από θόρυβο –
εκεί θα ‘θελα να πεθάνω, παρακαλώ.

Όσο για τα εσώρουχα, διαλέγω τα λευκά τα βαμβακερά,
της παιδικής μου ηλικίας –
ήταν το δόγμα της μητέρας μου, ξέρεις,
ότι τα καλά κορίτσια φοράνε μόνο λευκά βαμβακερά.
Αν η μητέρα μου είχε ζήσει αρκετά,
θα είχε κολλήσει αφίσες ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ στο ταχυδρομείο
για κάθε μαύρο, κόκκινο, μπλε που έχω φορέσει.
Παρόλα αυτά, καθόλου δεν θα με πείραζε
να πεθάνω σαν ένα καλό κορίτσι
με άρωμα Σουπλίν και Καζολίν.
Στα δεκάξι μου,
σίγουρα,
θα πέθαινα γεμάτη ερωτήσεις.

split

Posted in Uncategorized on May 22, 2014 by little percussionist derrida

βλέπεις, είμαστε συνήθως
αφόρητα κοντά
γι’ αυτό μ’ αρέσει
μερικές φορές
να παίρνω μια κάποια απόσταση

τι προλαβαίνω να δώ:
όταν γελάει
το γέλιο του μοιάζει ψεύτικο
όταν μιλάει
προσπαθεί πολύ
όταν μένει σιωπηλός
προσπαθεί πολύ

αλλά όταν
βρίσκεται ανάσκελα
σηκώνει τα πόδια
και κάποιος ή κάποια μπαίνει μέσα του
τότε μου θυμίζει πεταλούδα
ή ένα σαρκοφάγο φυτό

δεν μπορώ όμως
για πολύ να παραμένω μακριά του
έχω όση αντοχή
έχει η γδαρμένη σάρκα
ή το εξαρθρωμένο μέλος

γι’ αυτό ξαναμπαίνω μέσα του
χύνομαι στις κόγχες του και βλέπω
γραπώνω με τα αγκίστρια μου τη γλώσσα του και μιλάω
και αναρωτιέμαι
σαν τι μοιάζω
σαν τι μοιάζουμε
σε εσένα