split

βλέπεις, είμαστε συνήθως
αφόρητα κοντά
γι’ αυτό μ’ αρέσει
μερικές φορές
να παίρνω μια κάποια απόσταση

τι προλαβαίνω να δώ:
όταν γελάει
το γέλιο του μοιάζει ψεύτικο
όταν μιλάει
προσπαθεί πολύ
όταν μένει σιωπηλός
προσπαθεί πολύ

αλλά όταν
βρίσκεται ανάσκελα
σηκώνει τα πόδια
και κάποιος ή κάποια μπαίνει μέσα του
τότε μου θυμίζει πεταλούδα
ή ένα σαρκοφάγο φυτό

δεν μπορώ όμως
για πολύ να παραμένω μακριά του
έχω όση αντοχή
έχει η γδαρμένη σάρκα
ή το εξαρθρωμένο μέλος

γι’ αυτό ξαναμπαίνω μέσα του
χύνομαι στις κόγχες του και βλέπω
γραπώνω με τα αγκίστρια μου τη γλώσσα του και μιλάω
και αναρωτιέμαι
σαν τι μοιάζω
σαν τι μοιάζουμε
σε εσένα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: