σκουικ

μεγάλωσα σε ένα χειρουργείο:
μετά το βραδυνό φαγητό
η μητέρα μου μάζευε το τραπέζι
και ο πατέρας μου έφερνε τα εργαλεία
φορούσαν τα πλαστικά τους γάντια
καυτηρίαζαν τα νυστέρια τους
και άνοιγαν ο ένας την άλλη
με αργές, προσεκτικές κινήσεις
μερικές φορές χαμογελώντας
κοίτα, γιαννάκη, αυτή είναι η σπλήνα του μπαμπά
είναι υγιέστατη όπως βλέπεις
κοίτα, γιαννάκη, αυτό είναι το πνευμόνι της μαμάς
τώρα που μείωσε το κάπνισμα έχει ξεμαυρίσει λίγο
κοίτα, γιαννάκη, αυτό είναι το στομάχι του πατέρα σου
και είναι στ’ αλήθεια φτιαγμένο από χαλκό
κοίτα, γιαννάκη, αυτό είναι το συκώτι της μητέρας σου
όπως φαντάζεσαι καταρρέει σιγά-σιγά, όχι, μη το αγγίζεις,
μπορεί να σου μείνει στο χέρι.
στο μεταξύ μου έδιναν το πιεσόμετρο
και κρατούσα εναλλάξ τους παλμούς τους
και μου έλεγαν τι χρήσιμος που είμαι και πόσο βοηθάω και να μην ανησυχώ δεν έχει καμιά σχέση με μένα
όλο αυτό

όντως καμιά σχέση δεν είχα
με όλο αυτό
τώρα ξέρω
ότι όταν ανοίξω
ή με ανοίξουν
δεν θα είναι ήρεμο
οι παλμοί θα πηγαίνουν
τουπτουπτουπτουπτουπ
οι τομές στο δέρμα μου δεν θα είναι καθόλου ίσιες
θα είναι λες και με άνοιξε κάποιος μεθυσμένος
το αίμα μου δεν θα κάνει γαλήνια, συμμετρικά σχήματα
στο κάλυμμα του τραπεζιού της κουζίνας μετά το βραδυνό φαΐ
μέσα μου θα βρουν
ένα μικρό
τοσοδά
ποντικάκι
φοβισμένο ναι αλλά
αν μη τι άλλο
έχει μάθει να στέκεται
εντελώς
ακίνητο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: