highrise2

κάποια στιγμή αυτός ο χρόνος πήρε μια βαθιά εισπνοή
και κράτησε την ανάσα του
ξαφνικά βρεθήκαμε στο μπλέ δωμάτιο
έξω ξημέρωνε μέσα το φώς παρέμενε απαράλλαχτο νέον
οι γραμμές του δωματίου πεντακάθαρες σαν ξυράφια φυλαγμένα στην κατάψυξη
καθόμαστε σε κύκλο σε μαύρες δερμάτινες πολυθρόνες
εγώ η μ. ο μ. ο γ.
κρατάμε την ανάσα μας και τα χέρια ο ένας της άλλης
όπως πριν από μια εκτόξευση
ή μια οδυνηρή επίσκεψη

οι ζωές μας σταματάνε
σαν παλιά σκουριασμένα μηχανήματα
οι ζωές μας ξεκινάνε
ξανά και ξανά και ξανά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: