Alex Dimitrov – Ένα αμερικάνικο καλοκαίρι

(μτφ. δική μου)

Πώς αλλιώς μπορούμε πια να φτιαχτούμε
σ’ αυτό τον πλανήτη,
έγραφε ο Γκίνσμπεργκ στο ημερολόγιο του.
Η Αυγουστιάτικη νύχτα ανοίγει σαν πληγή.
Όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψα με μαύρες κλωστές
για σένα – πλέον τις διηγούμαι σε ταρίφες
και τους αφήνω να μου πουν το τέλος.
Κοιμήθηκα στη γωνία 15ης και Ίρβινγκ
και το πεζοδρόμιο δεν έχει χώρο για θλίψη.
Στην ακατανόητη γλώσσα του πάρκου,
δύο αγόρια, σαν λάθη,
γυρίζουν ένα τσιγάρο.
Προσπαθούν να ξεχάσουν το καλοκαίρι,
αλλά ξεχνάνε ο ένας τον άλλο.
Κάπου, σε ένα τρένο, η αγάπη καθυστερεί.
Ο υπόνομος γεμίζει με κάποιου το γκλίτερ
και είναι βαρετό αλλά όμορφο
που το γκλίτερ έχει μόνο ένα σκοπό.
Γιατί ζήτησα, αν ζήτησα
να βρεθώ εδώ – έχω ξεχάσει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: