Nicole Brossard – Όμορφη κινείται η Ηχώ

(μτφ. δική μου)

ουδέτερος ο κόσμος με αγκαλιάζει ουδέτερος
με αστραπές αντιφάσεων
γυμνός κι έρημος κι όμως αναπνέει
το γνωρίζω από το ρυθμό που πλέκει μέσα του

*

το μηδέν κι ο χρόνος σαλεύουν από τον άστατο
ρυθμό ενός ακτινοβόλου στόματος
η ζεστή ανάσα χώνεται στο σκληρό
δίσκο ενός κόσμου ολόδικου μου
οι ηλεκτρονικές αλήθειες χάνονται στην υπερβολή
που σφυροκοπάει τις εύθραυστες εικόνες
ο καθρέφτης φουσκώνει αδιάκοπα
κάθε σιωπηλό μέτρημα λιμνάζει κατευθείαν στην κοιλιά

*

η πλάτη μονάχα κυρτώνει με ακούς από ‘κει πίσω
να ψιθυρίζω επιθυμία να κρατάω την ανάσα μου
για να φτάσω πίσω σου
οι πυρακτωμένοι σου μύες με προσμένουν
εδώ στο εύκρατο κλίμα που δε μετριέται που δε χορταίνει
δάκρυα ηλεκτρικά αφόρητη ομορφιά της σαγήνης που ανοίγεται
μέσα στην ηδονή

*

στο όριο του ρυθμού κρατάω
αυτή τη γήινη ισορροπία όπου από θέατρο σκιών
μεταμορφώνομαι σε ύπουλη σκιά: χαμηλώνω
κυρτωμένη σιλουέτα κάτω από τη μελαγχολική λάμπα

*

ένα συντριβάνι-φάντασμα κρυμμένο και η ομίχλη χαϊδεύει
με δάχτυλο τεντωμένο το χείλος ανάμεσα στους τοίχους κι εγώ ρωτάω
τιώραείναι και την ίδια στιγμή σ’ αυτό εδώ το μέρος
έξω πάνω στο τζάμι μηδενισμένος στριφογυρίζει ο κύκλος
ακτινοβόλο κεφάλι πώς

*

βιτρίνες καταστημάτων αρπάζουν τη μεθυσμένη φήμη
τα βλέμματα διασταυρώνονται πάνω στο παιχνίδι
ξεγλιστράς το όνειρο σου μέσα από το αλκοόλ
απ’τον ουρανό μέχρι τη βαριά νύχτα το ξυπνητήρι ταράζει
κάτι μέσα σου σκοτεινιάζει αιωρείται αναπηδά το αίμα

*
εκεί να ψάξεις η απόσταση εξαρτάται κοίτα προσεκτικά
παρόλαυτά προσπάθησε να αγγίξεις τον τοίχο
ή το άπληστο κενό που
– η σύνδεση δεν είναι εφικτή – που
σε τραβάει μέσα του

εκτός κι αν ανακαλύψεις σύμφωνα με το
βήμα σου καθώς περνάς πλάι της
την άγρια ρίζα αναρωτιέμαι
αν και η ρίζα δεν έχει οσμή και ίσως όλα είναι μπερδεμένα

*

ναι τόσο καθαρός καιρός ανάμεσα στα βλέφαρα γιατί άραγε
τόσες γραμμές τόσα επεισόδια σήμερα
δύσκολο παρόλη τη γαλήνη του να ζείς
δίχως μνήμη να μαντεύεις το μηδέν μέσα στο λευκό
να ζωγραφίζεις το γρίφο την υπερβολική λέξη
να μικραίνεις τα γράμματα και ταυτόχρονα να παίζεις
μέσα σε ένα κόκκινο σιδερένιο μέσα σε μια σουίτα εξαιρετική

*

άκου τώρα ήρεμη το φλοιό που ραγίζει
το φλοιό που μούλιασες με λάδι ή σαπούνι
νύχια δόντια κρανίο ψιθυρίζουν την
ηχώ τους με κάθε κόστος καθώς
εισβάλει μέσα σου ο ήχος της σκιάς

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: