Archive for August, 2014

Alex Dimitrov – Η όμορφη όψη μιας ζωής

Posted in Uncategorized on August 23, 2014 by little percussionist derrida

(μτφ. δική μου)

Πώς τελικά παρόλα τα μυστικά τους η όψη της ζωής τους ήταν όμορφη.
Σύντομα έφυγε και ο βιολιστής που είχαμε βάλει σημάδι για το δρόμο σου.
Υποθέτω πως έτσι κατάλαβα ότι ήμουν χαρούμενος.
Δεν τράβηξα φωτογραφίες.
Οι νύχτες ήταν κάτι παραπάνω απ’ το κουτσομπολιό μας
αλλά και μέρος του.
Για να λιώσει ο πάγος, για να αδειάσουν τα μπουκάλια –
σπάνια βλέπαμε τους εαυτούς μας σαν πρόσκαιρους
σ’ αυτή την πρόγνωση.
Η Αμερική προχώρησε ουρλιάζοντας και εμείς μείναμε εδώ
όμως άκου: σκηνές, σκηνές. Σπιρτόκουτα με ένα σπίρτο.
Αυτά που έγραψαν ο ένας στον άλλο σε βιβλία που κανείς δεν κράτησε.
Και οι δικηγόροι σου. Που μίλησαν για πράγματα που χάσαμε για πάντα.
Τα μάτια. Πώς μοιάζουν προτού αρχίσουμε να σκεφτόμασε κάτι.
Πέρα από την οθόνη σου το πρόσωπο ενός εραστή ή ενός ξένου.
Ποιά διαφορά.
Οι μοναχοί που τους ρώτησαν τι τους έλειπε και απάντησαν
ότι αν ένιωθαν κάτι, αυτό δεν ήταν η απώλεια.
Αυτοί έλειπαν από την απώλεια.
Ίσως φτάνει για την ώρα να περπατάει κανείς
με αυτούς τους ρυθμούς χωρίς νόημα.
Σήκω, σκέψου, γδύσου, πάλι απ’ την αρχή.
Κάθε βδομάδα αυτός μιλούσε τελετουργικά στο παρελθόν.
Ύστερα από χρόνια ολόκληρα που βρίσκονταν πλάι-πλάι – γνωρίστηκαν.
Αλάτι κάλυπτε τα σώματα τους
και ο μύθος τους έβγαλε στη μακρυνή δύση.
“Όλοι θέλουν να ζήσουν,” είχε πει η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στον Καπότε.
“Ακόμα και όταν δεν θέλουν.”
Σε τάφους και σε χώρες που κανενός το όνομα δεν γνωρίζει το δικό σου.
Εκεί που σε καλοδέχονται περισσότερο, εκεί που πιο πολύ θες να φύγεις.
Τα παγωμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα στοιχισμένα σε κάθε τετράγωνο
όλο τον προηγούμενο μήνα.
Τα πρωτοχρονιάτικα μπαλόνια που σκουπίζουν αργά τα πατώματα.
Και μέσα στην τάξη της καθημερινότητας… τόσοι νόμοι, τόσοι παράνομοι,
σε τέτοια ποσότητα που ο καθένας θα χόρταινε.
Χώνεψε το, ζούσε μόνη της σε ένα χωριό με ενενήντα κατοίκους.
Ζούσες σαν ένας σε μια πόλη από πλήθη, χώνεψε το, το έκανες.
Με τους δικούς του όρους για την τρυφερότητα,
τις βιαστικές μορφές προσοχής,
ο ξεδιάντροπος αιώνας μας προσπάθησε να βρει
μια συντομογραφία για τον έρωτα.
Οι σχέσεις μας θα έπρεπε να γίνονται αισθητές μόνο δίχως αγγίγματα.
Αν όμως τις πλησιάσεις αρκετά, για λίγο,
και δεν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου –
θα δεις ότι δεν είναι νεκρές. Δυστυχώς, δεν είμαστε άγιοι ακόμα.
Απλώς περιμένουμε ό,τι πρόκειται να έρθει, και το χωνεύουμε σιγά-σιγά.

Wisława Szymborska – 16 Μαΐου 1973

Posted in Uncategorized on August 14, 2014 by little percussionist derrida

(μτφ. δική μου, από τα αγγλικά)

Μια απ’ τις πολλές ημερομηνίες
που δεν μου θυμίζει τίποτα πλέον.

Πού πήγαινα εκείνη τη μέρα,
τι έκανα – δεν ξέρω.

Ποιον συνάντησα, περι τίνος συζητήσαμε,
δεν μπορώ να ανακαλέσω.

Αν είχε γίνει ένα έγκλημα εκεί κοντά,
δεν θα διέθετα άλλοθι.

Ο ήλιος έλαμπε και έσβηνε
έξω από το οπτικό μου πεδίο.
Μπορεί η γη να περιστρεφόταν
αλλά οι σημειώσεις στα τετράδια μου
δεν θυμούνται την κίνηση της.

Προτιμώ να φαντάζομαι
ότι είχα πεθάνει προσωρινά
και ύστερα συνέχισα να ζώ
με τη μνήμη μου κενή.

Δεν ήμουν φάντασμα, άλλωστε.
Ανέπνεα, έτρωγα,
περπατούσα.
Τα βήματα μου ήταν ηχηρά,
τα δάχτυλα μου σίγουρα άφηναν
αποτυπώματα στα πόμολα.

Οι καθρέφτες παγίδευαν την αντανάκλαση μου.
Φορούσα το τάδε ρούχο με το δείνα χρώμα.
Κάποιος θα πρέπει να με είχε δει.

Ίσως βρήκα κάτι εκείνη τη μέρα
που είχε χαθεί.
Ίσως έχασα κάτι και το βρήκα αργότερα.

Ήμουν γεμάτη με συναισθήματα και αισθήσεις.
Τώρα όλα αυτά μοιάζουν
με μια γραμμή από τελείες μέσα σε παρενθέσεις.

Πού κρυβόμουν,
πού έθαψα την εαυτή μου;
Ωραίο κόλπο –
να εξαφανίζεσαι μπροστά στα μάτια σου.

Τραντάζω τη μνήμη μου.
Ίσως κάτι στα κλαδιά της
εδώ και χρόνια κοιμισμένο
να ξυπνήσει πεταρίζοντας.

Όχι.
Πολλά ζητάω.
Τίποτα λιγότερο από ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο.