Wisława Szymborska – 16 Μαΐου 1973

(μτφ. δική μου, από τα αγγλικά)

Μια απ’ τις πολλές ημερομηνίες
που δεν μου θυμίζει τίποτα πλέον.

Πού πήγαινα εκείνη τη μέρα,
τι έκανα – δεν ξέρω.

Ποιον συνάντησα, περι τίνος συζητήσαμε,
δεν μπορώ να ανακαλέσω.

Αν είχε γίνει ένα έγκλημα εκεί κοντά,
δεν θα διέθετα άλλοθι.

Ο ήλιος έλαμπε και έσβηνε
έξω από το οπτικό μου πεδίο.
Μπορεί η γη να περιστρεφόταν
αλλά οι σημειώσεις στα τετράδια μου
δεν θυμούνται την κίνηση της.

Προτιμώ να φαντάζομαι
ότι είχα πεθάνει προσωρινά
και ύστερα συνέχισα να ζώ
με τη μνήμη μου κενή.

Δεν ήμουν φάντασμα, άλλωστε.
Ανέπνεα, έτρωγα,
περπατούσα.
Τα βήματα μου ήταν ηχηρά,
τα δάχτυλα μου σίγουρα άφηναν
αποτυπώματα στα πόμολα.

Οι καθρέφτες παγίδευαν την αντανάκλαση μου.
Φορούσα το τάδε ρούχο με το δείνα χρώμα.
Κάποιος θα πρέπει να με είχε δει.

Ίσως βρήκα κάτι εκείνη τη μέρα
που είχε χαθεί.
Ίσως έχασα κάτι και το βρήκα αργότερα.

Ήμουν γεμάτη με συναισθήματα και αισθήσεις.
Τώρα όλα αυτά μοιάζουν
με μια γραμμή από τελείες μέσα σε παρενθέσεις.

Πού κρυβόμουν,
πού έθαψα την εαυτή μου;
Ωραίο κόλπο –
να εξαφανίζεσαι μπροστά στα μάτια σου.

Τραντάζω τη μνήμη μου.
Ίσως κάτι στα κλαδιά της
εδώ και χρόνια κοιμισμένο
να ξυπνήσει πεταρίζοντας.

Όχι.
Πολλά ζητάω.
Τίποτα λιγότερο από ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: