Sylvia Plath – Τουλίπες

(μτφ. δική μου)

Τόσο εύκολα ερεθίζονται οι τουλίπες – εδώ έχουμε χειμώνα.
Κοίτα πόσο λευκά είναι τα πάντα, πόσο ήρεμα, πόσο χιονισμένα.
Εκπαιδεύομαι στη γαλήνη, ξαπλωμένη, μόνη μου
καθώς το φώς αναπαύεται σ’ αυτούς τους λευκούς τοίχους,
σε αυτό το κρεβάτι, σε αυτά τα χέρια.
Δεν είμαι κανένας – καμιά σχέση δεν έχω με εκρήξεις.
Έχω παραδώσει το όνομα και τα ρούχα μου στη νοσοκόμα
και την ιστορία μου στον αναισθησιολόγο
και στους χειρουργούς το σώμα.

Μου στηρίζουν το κεφάλι ανάμεσα στο μαξιλάρι και το σεντόνι
σαν ένα μάτι ανάμεσα σε δυο λευκά βλέφαρα
που δεν λέει να κλείσει.
Ανόητη κόρη, όλα πρέπει να τα απορροφά.
Οι νοσοκόμες πηγαίνουν και έρχονται και δεν με ενοχλούν.
Πέρα-δώθε σαν τους γλάρους στη στεριά με τα άσπρα τους καπέλα,
κάνοντας πράγματα με τα χέρια τους, ίδιες κι απαράλλαχτες,
κι έτσι μου είναι αδύνατο να καταλάβω πόσες είναι.

Το σώμα μου είναι ένα βότσαλο γι’ αυτές, του φέρονται
όπως το νερό στα βότσαλα που αγκαλιάζει και τρυφερά τα λειαίνει.
Μου προσφέρουν μούδιασμα με τις φωτεινές τους βελόνες,
μου προσφέρουν ύπνο.
Τώρα που έχω χάσει τον εαυτό μου σιχαίνομαι τις αποσκευές –
να το νεσεσέρ μου από γυαλιστερό δέρμα, σαν μαύρο κουτί χαπιών,
να ο σύζυγος και το παιδί μου να μου χαμογελούν
μέσα από την οικογενειακή μας φωτογραφία:
τα χαμόγελα τους, μικρά χαμογελαστά αγκίστρια,
μπήγονται στο δέρμα μου.

Έχω αφήσει τα πράγματα να ξεφύγουν – πίσω μου
ένα φορτηγό πλοίο τριάντα ετών που κρέμεται απελπισμένα
από το όνομα και τη διεύθυνση μου.
Με έχουν απολυμάνει από όλους εκείνους τους συνειρμούς
που έζεχναν αγάπη.
Τρομαγμένη και γυμνή πάνω στο πράσινο φορείο με τα πλαστικά μαξιλάρια
είδα το σετ τσαγιού μου, το άσπρο μου κομμό, τα βιβλία μου
να βουλιάζουν, κι ύστερα βούλιαξα κι εγώ.
Τόσο αγνή που μ’ έκαναν θά ‘λεγες πως είμαι πλέον καλόγρια.

Δεν ήθελα λουλούδια, ήθελα μονάχα
να ξαπλώνω με τις παλάμες μου στραμμένες προς τα πάνω
και να ‘μαι άδεια εντελώς.
Τέτοια ελευθερία, δεν έχεις ιδέα για αυτή την ελευθερία –
η γαλήνη είναι τόση που σε ζαλίζει,
και δεν σου ζητάει τίποτα, ίσως μια καρτέλα με το όνομα σου,
ή μερικά μπιχλιμπίδια.
Σ’ αυτήν καταλήγουν οι νεκροί, τους φαντάζομαι
να την καταπίνουν σα θεία λειτουργία.

Οι τουλίπες παραείναι κόκκινες, με πονούν.
Ακόμα και μέσα από το περιτύλιγμα τις άκουγα να αναπνέουν
απαλά, μέσα από τα λευκά τους σπάργανα, σαν απαίσια μωρά.
Το κόκκινο τους μιλάει στο τραύμα μου, επικοινωνούν.
Είναι ύπουλες: μοιάζουν να επιπλέουν, παρόλο που με τραβάνε στον πάτο.
Με ταράζουν με τις ξαφνικές τους γλώσσες και το χρώμα τους –
μια ντουζίνα κόκκινα βαρίδια γύρω απ’ το λαιμό μου.

Κανείς δεν με παρακολουθούσε πριν, τώρα παρακολουθούμαι.
Οι τουλίπες στρέφονται προς το μέρος μου,
και προς το παράθυρο πίσω μου
όπου μια φορά τη μέρα το φως αργά απλώνεται και αργά χάνεται,
και βλέπω την εαυτή μου, επίπεδη, γελοία, μια σκιά από χαρτί
ανάμεσα στο μάτι του ήλιου και το μάτι της τουλίπας,
και δεν έχω πρόσωπο, τόσο ήθελα να το ξεφορτωθώ.
Οι ζωηρές τουλίπες καταβροχθίζουν το οξυγόνο μου.

Πριν έρθουν ο αέρας ήταν ήρεμος,
πήγαινε και ερχόταν, ανάσα την ανάσα, δίχως φασαρίες.
Ύστερα οι τουλίπες τον γέμισαν σαν δυνατός θόρυβος.
Τώρα ο αέρας ελίσσεται γύρω τους όπως ο ποταμός
ελίσσεται γύρω από μια βουλιαγμένη πορφυρή σκουριασμένη μηχανή.
Μονοπωλούν την προσοχή μου, που τόσο ευτυχισμένη ήταν
να παίζει και να αναπαύεται δίχως δεσμεύσεις.

Και οι τοίχοι, επίσης, φαίνεται να θερμαίνονται.
Οι τουλίπες θα ‘πρεπε να ‘ναι σε κλουβιά σαν άγρια ζώα –
ανοίγουν σαν το στόμα κάποιας πελώριας αφρικάνικης γάτας,
και ξαφνικά συνειδητοποιώ την καρδιά μου: ανοίγει και κλείνει
και το υγρό της κόκκινο ανθίζει από την αγάπη της για μένα.
Το νερό που γεύομαι είναι ζεστό και αλμυρό, όπως η θάλασσα.
Κι έρχεται από μια χώρα μακρυνή σαν την υγεία.

One Response to “Sylvia Plath – Τουλίπες”

  1. Μου άρεσε πολύ η μετάφραση, αν και δε γνωρίζω το πρωτότυπο. Νομίζω μόνο ότι στην τέταρτη στροφή από το τέλος λείπει ένας τόνος από το “κόκκινο”, πρέπει να είναι “το κόκκινό τους μιλάει”, αλλιώς το “τους” μοιάζει με έμμεσο αντικείμενο στο “μιλάει”.
    Χαίρε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: