Archive for March, 2015

~2

Posted in Uncategorized on March 26, 2015 by little percussionist derrida

#2

μικρό μικρό κοντό παιδάκι στην αίθουσα του σιδηροδρομικού. ΟΣΕ είναι το όνομα ενός μεγάλου γυαλιστερού εντόμου που τεντώνει τα λεπτά ξυραφένια του πόδια από πάνω σου και αφρίζει από τα μεγάφωνα, κλικ κλακ κλικ, μια προειδοποίηση που όλοι καταλαβαίνουν εκτός από σένα. το δωμάτιο τεντώνεται, το φώς είναι άσπρο και καυτό, κοιτάς τα πόδια σου και τις σκιές της μαμάς και του μπαμπά που σε τραβάνε απ’το χέρι μέσα από θολούς συνεπιβάτες, κάτω από τις χειρουργικές λάμπες του βαγονιού, και σε καθίζουν στο μαλακό μπλέ.
κάθονται μπροστά σου και τις επόμενες ώρες, που ο ύπνος μια σου χαϊδεύει το μέτωπο και μια ξεκολλάει από πάνω σου απότομα σα βδέλλα, η μαμά και ο μπαμπάς σε κοιτάνε εναλλάξ από τη σχισμή μεταξύ των καθισμάτων και σου χαμογελάνε ή σου κλείνουν το μάτι και μετά συνεχίζουν την κουβέντα τους.
ένα σύμπαν μόνοι τους, κρυστάλλινο, διάφανο, και απολύτως ακατανόητο, ακόμα και σ’ αυτή την ηλικία καταλαβαίνεις ότι είναι ξεχωριστό τόσο από σένα όσο και από οποιονδήποτε άλλο, ένα κατασκεύασμα από πάγο και ηλιόφως, που διαθλά και τεμαχίζει τις λέξεις και φτάνουν στα αυτιά σου κατακρεουργημένες, δεν ξέρεις ακόμα τη λέξη κώδικας αλλά αισθάνεσαι στο πετσί σου τη σημασία της, μια άλλη γλώσσα, κάτι που είναι εκεί που δεν είσαι εσύ, και ακούς τώρα τα αστεία τους, τις γλύκες τους, τις σιωπές τους, μαζί με το βόμβο του τρένου, χωρίς να καταλαβαίνεις τίποτα, με λίγη στεναχώρια, γιατί ξέρεις ότι θα μπορούσες να καταλαβαίνεις, αν σε άφηναν, αν σε μάθαιναν, αν ήξερες, αν, και βουλιάζεις μέσα στο κάθισμα και στον ύπνο.
σε ξυπνάει μια λέξη-ουρλιαχτό που αντηχεί σε όλο το βαγόνι, ΔΟΜΟΚΟΣ, και ξαφνικά όλοι κινούνται, μαζί και οι γονείς, μαζί κι εσύ, και βρίσκεσαι έξω πάνω σε πέτρες μεταλικές ράγες ατέλειωτο ουρανό και ένα καραφλό δάσος. είναι η άκρη του κόσμου σκέφτεσαι και όλοι εδώ είναι οι τελευταίοι γιατί δεν υπάρχουν άλλοι. οι συνεπιβάτες καπνίζουν γελάνε μιλάνε κάτω από τα δόντια τους που λαμπυρίζουν μέσα στο σκοτάδι και η μαμά κι ο μπαμπάς; τους προλαβαίνεις να χάνονται πίσω απ’το βαγόνι, πιασμένοι χέρι-χέρι, χαχανίζοντας πονηρά σαν παιδάκια που κάνουν σκανταλιά, και μετά πουθενά.
δεν προλαβαίνεις να στεναχωρηθείς γιατί σιγά-σιγά φεύγουν όλοι, το τρένο αδειάζει σαν απεντερωμένη φάλαινα και όλοι αυτοί οι άνθρωποι πιασμένοι χέρι-χέρι περπατάνε προς το καραφλό δάσος και χάνονται. και μετά κοιτάς και πίσω σου και το τρένο έχει χαθεί κι αυτό.
ξανά: ατέλειωτος μεταλλικός ουρανός που σου προκαλεί ίλιγγο γιατί πώς στέκεται εκεί πάνω σίγουρα θα πέσει, οι ράγες που εκτείνονται για πάντα, οι πέτρες που σημαίνουν ερημιά, το καραφλό δάσος όπου τώρα ακούγονται φωνές και γέλια, φωτιές που σκιάζονται από φιγούρες ανθρώπων που κινούνται, χορεύουν; χοροπηδάνε; και μια μουσική που δεν ξέρεις το όργανο της που σε πονάει.
είναι και η μαμά και ο μπαμπάς εκεί; μπορεί, αλλά δεν μπορείς να κάνεις βήμα, ξέρεις ότι δεν θα μπείς ποτέ μέσα στο καραφλό δάσος.
βήματα πίσω σου και άλλο ένα παιδάκι που έρχεται στέκεται δίπλα σου και σε λίγο κάθεστε στις ράγες και κοιτάτε τις φλόγες στο δάσος. η μουσική είναι πιο δυνατή αλλά τώρα πονάει λιγότερο.
σου πιάνει το χέρι και σε κοιτάει και τα μάτια του είναι το ίδιο βαριά και μεταλικά σαν τον ουρανό, φοβάσαι ότι θα πέσουν πάνω σου και θα σε λιώσουν σαν μυρμίγκι.
“δεν θα ξαναγυρίσουν” λέει και μετά κοιτάει πάλι ίσια μπρος αλλά δεν αφήνει το χέρι σου. αλλά δεν αφήνει το χέρι σου.

μπλιτσκριγκ

Posted in Uncategorized on March 21, 2015 by little percussionist derrida

ο Λοχίας Μπλίτσερο είναι τρυφερός
ο Λοχίας Μπλίτσερο δαγκώνει
ο Λοχίας Μπλίτσερο τρέφεται με σάρκα
ο Λοχίας Μπλίτσερο ξέρει όλα τα νανουρίσματα
ο Λοχίας Μπλίτσερο ντύνει και ντύνεται
ο Λοχίας Μπλίτσερο ντύνεται και ντύνει
ο Λοχίας Μπλίτσερο κεντάει
ο Λοχίας Μπλίτσερο κεντάει το δέρμα
ο Λοχίας Μπλίτσερο ετοιμάζει μια φωτιά
ο Λοχίας Μπλίτσερο ετοιμάζει μια φωτιά για όλα τα παιδάκια
ο Λοχίας Μπλίτσερο ψιθυρίζει
μια
δυό
τρείς τρυφερές λεξούλες
και όλα τα παιδάκια
πέφτουν για ύπνο
χαμογελαστά

~1

Posted in Uncategorized on March 12, 2015 by little percussionist derrida

γνωριζατε οτι: ειναι βραδυ πολυ πολυ αργα το βραδυ και βρισκεστε στο αδειο σκοτεινο σαλονι μπροστα απο την τηλεοραση, εχετε ενηλικιωθει αλλα με το φως της τηλεορασης πανω στα επιπλα και πανω στο δερμα σας θα μπορουσατε να ειστε ακομα 9, οι γονεις σας ζωντανοι και κοιμισμενοι στο διπλανο δωματιο και χωρις να εχουν ιδεα οτι κανετε κατι που απαγορευεται,
οτι δεν κοιμαστε, μπροστα στην τηλεοραση, οτι εχετε εκτεθει σε ενα σωρο προγραμματα που μπορουν να τραυματισουν/να πληγωσουν/να διαστρεβλωσουν περα απο καθε πιθανοτητα θεραπειας η αναρρωσης.
ενας μπουφες γεματος με εφηβους που αργοπεθαινουν σε σκοτεινες γωνιες απο παρατημενες γειτονιες επειδη καπνισαν χορτο, με κοπελες που αναποφευκτα εχασαν την αθωοτητα τους και εξαφανιζονται κατω απ’ το μαχαιρι ενος απροσωπου μασκοφορυ δολοφονου, με ρομποτ που μοιαζουν με ανθρωπους η ανθρωπους που μοιαζουν με ρομποτ, και πληρωνουν την αμφιβολια που προκαλουν στους ζωντανους λιωμενα στη λαβα η γδαρμενα η πεταμενα σε καποια χωματερη.
εχετε ενηλικιωθει αλλα ειστε 9 χρονων, τιποτα απο τα παραπανω δεν σας συγκινει/ερεθιζει/τρομαζει και αλλαζετε καναλι, αλλαζετε αλλαζετε αλλαζετε μεχρι που φτανετε σε ενα προγραμμα χωρις σημα πανω δεξια, χωρις διαφημισειςς, που δειχνει ενα δωματιο με μια σκηνη και καρεκλιτσες μπροστα της χωρις κοινο, και πανω στη σκηνη δυο μουσικους καθισμενους σε σκαμπω, δυο διδυμα αγορια χλωμα, δεν κρατανε καποιο οργανο αλλα ξερετε οτι ειναι μουσικοι, και πως το ξερετε αυτο χωρις οργανα, χωρις ηχο και χωρις κοινο; γιατι απλωνουν τα χερια τους ο ενας πανω στον αλλο και ακουμπανε το σωμα απεναντι τους, κανοντας δακτυλισμους σαν να επαιζαν αρπα στην αρχη ντυμενοι, χωρις αποκριση στις κινησεις του αλλου, και μετα σιγα-σιγα αρχιζουν να αφαιρουν τα ρουχα τους – εχετε ενηλικιωθει αλλα ειστε 9, κοιταζετε με αγχος την πορτα του δωματιου που καποτε κοιμοντουσαν οι γονεις σας, θα υπνησουν;/κανεις δε θα ξυπνησει πια/κι αν σας πιασουν να βλεπετε αυτο; και τι ειναι αυτο; ταινια, ντοκιμαντερ, ριαλιτι, ψυχαγωγικο προγραμμα σαν το στην υγεια μας, δεν εχετε ιδεα, πως θα το εξηγησετε αν σας ρωτησουν γιατι αυτο ειναι καταλληλο για εσας; και γιατι δεν εχετε κοιμηθει ακομα; – το δωματιο παραμενει αδειο και η πορτα του κλειστη, και τωρα στην οθονη τα διδυμα εχουν γδυθει εντελως και συνεχιζουν να παιζουν την αντανακλαση τους, ανεκφραστα, που και που με μια γκριματσα πονου, και ξαφνικα σαν να καταλαβαινουν οτι δεν υπαρχει κοινο, και σταματανε, τα μακρια λεπτα τους χερια μενουν ψοφια στα πλευρα τους, και κοιταζουν για λιγο τα ποδια τους, και μετα κοιταζουν την καμερα, η καμερα δεν ζουμαρει για να διακρινετε καθαρα τα προσωπα τους, κοιταζουν εσας; ζητανε κατι;
ειναι 3:58 τα ξημερωματα εχετε ενηλικιωθει αλλα ειστε 9, και πλεον σας γεμιζει μια σιγουρια οτι ονειρευεστε, και με την ηρεμια του ανθρωπου που ξερει οτι συντομα θα ξυπνησει εκτιματε το θεαμα μπροστα σας με περισσοτερη νηφαλιοτητα, ο,τι κι αν ειναι, σκεφτεστε, ειναι μαλλον ειρωνικο, ειναι καποιου ειδους σχολιο πανω σε καποιο ζητημα.
ομως το δωματιο των γονιων παραμενει γεματο και παραμενει αδειο και η πορτα ειτε θα ανοιξει ειτε οχι και ξαφνικα θυμαστε, η καταλαβαινετε, οτι στα ονειρα δεν υπαρχει ειρωνεια. τα χλωμα διδυμα αγορια σας κοιταζουν ακομα.
ειναι 4:00 τα ξημερωματα εχετε ενηλικιωθει αλλα ειστε 9, και πλεον σας γεμιζει μια σιγουρια οτι δεν ονειρευεστε, αυτη ειναι η πραγματικοτητα ειτε σας αρεσει ειτε οχι, και με την ηρεμια του ανθρωπου που ξερει οτι εχει αφησει πισω του την πληγη και την αβεβαιοτητα του ονειρου, εκτιματε το θεαμα μπροστα σας με περισσοτερη νηφαλιοτητα. ο,τι κι αν ειναι, σκεφτεστε παλι, ειναι μαλλον ειρωνικο, κατι σχολιαζει, δεν ειναι κυριολεκτικο, ακομα και αυτη την αγρια ωρα κανενα καναλι δε θα εξαναγκαζε τους θεατες του σε αυτο το διπλο βλεμμα. τα χλωμα διδυμα αγορια σας κοιταζουν ακομα και ξαφνικα θυμαστε, η καταλαβαινετε, κατι που παντοτε γνωριζατε, πως σταληθεια, ο,τι κι αν παριστανατε μεχρι τωρα, ο,τι κι αν παριστανανε ολοι, ουτε στην πραγματικοτητα υπαρχει ειρωνεια.
σηκωνετε την κουβερτα μεχρι τη μυτη σας, αφουγκραζεστε τους ηχους απο το δωματιο που ειναι αδειο/ειναι γεματο και ετοιμο να εκραγει, και κοιταζετε κι εσεις τα διδυμα χλωμα αγορια οπως σας κοιταζουν κι αυτα, και περιμενετε.