14/4/16

Όταν η γάτα συναντήθηκε με το ποντίκι είδε ότι η μυτούλα του ήταν κατεβασμένη και τα ποδαράκια του μαζεμένα και το ρώτησε, “Είσαι στεναχωρημένο;” Εκείνο απάντησε, “Ναι, γάτα, είμαι.” Εκείνη το ρώτησε γιατί, κι αυτό απάντησε ότι δεν είχε δεί μια μια μέρα χαράς σε όλα του τα ποντικοχρόνια και ότι είχε βαρεθεί να τρέχει μέσα σε λαβύρινθους και να συναντάει άλλα ποντίκια που δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα και το κοίταζαν σαν να είναι φτιαγμένο από γυαλί και δεν τα ξανάβλεπε ποτέ.

Τότε η γάτα του είπε “Μα δεν χρειάζεται να είναι έτσι η ζωή σου.” Και το οδήγησε σε ένα μεγάλο πολύχρωμο δωμάτιο γεμάτο ποντικοχυμούς, ποντικογλυκά και ποντικοπαιχνίδια, και του είπε ότι ναι μεν δεν υπήρχαν άλλα ποντικάκια εκεί αλλά ότι μπορούσε να φάει, να πιεί και να παίξει με την ψυχή του. Και το ποντικάκι γέλασε μέχρι τα μουστάκια του και αγκάλιασε τη γάτα και όρμησε μέσα στο δωμάτιο. Η γάτα χαμογέλασε θλιμμένα και έκλεισε την πόρτα, κι έκατσε απέξω και άκουγε τα σλουρπ και τα μιαμ και τα χα του μικρού ποντικιού.

Υπάρχουν δύο τέλη σε αυτή την ιστορία:

1) Η γάτα αφήνει το ποντίκι να παίξει μέχρι να χορτάσει, μέχρι να σταματήσουν να ακούγονται σλουρπ, μιαμ και χα, και όταν σιγουρεύεται ότι το ποντικάκι είναι, έστω προσωρινά, χαρούμενο, μπαίνει μέσα, το πλησίαζει με βελούδινα βήματα και του ρίχνει μια τρυφερή νυχιά στο λαιμό και μετά το καταβροχθίζει. Ένα τέλος για τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που αναγνωρίζουν τη ματαιότητα της ζωής τους αλλά προσπαθούν να βρούν εκείνες τις στιγμές που την κάνουν λίγο πιο ανεκτή, χωρίς όμως να απομακρύνουν το αναπόφευκτο τέλος ούτε σπιθαμή.

2) Η γάτα αφήνει το ποντίκι να παίξει μέχρι να χορτάσει, μέχρι να σταματήσουν να ακούγονται σλουρπ, μιαμ και χα, και όταν σιγουρεύεται ότι το ποντικάκι είναι, έστω προσωρινά, χαρούμενο, μπαίνει μέσα με σκοπό να το πλησιάσει με βελούδινα βήματα, να του ρίξει μια τρυφερή νυχιά στο λαιμό και μετά να το καταβροχθίσει. Βλέποντας το όμως έτσι χαμογελαστό και χορτασμένο και με τα ματάκια του να λάμπουν από τη χαρά, κάτι μαλακώνει μέσα της. Φέρνει και αυτή τους γατοχυμούς, τα γατογλυκά και τα γατοπαίχνιδα της, και αφού το ποντικάκι συνέρχεται, παίζουν μαζί μέχρι να πέσουν κουρασμένα για ύπνο αγκαλιά. Ένα τέλος για τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που πιστεύουν ότι υπάρχει μια μικρή, ελάχιστη πιθανότητα, ο τροχός που θα τους/τις κάνει κιμά αναπόφευκτα κάποια στιγμή να μπλοκάρει από ένα μικρό ασήμαντο πετραδάκι, και όλα να παραμείνουν στη στιγμή, απρόβλεπτα και ανοιχτά, για πάντα.

Υπάρχει όμως κι ένα τρίτο τέλος:

3) Η γάτα αφήνει το ποντίκι να παίξει μέχρι να χορτάσει, μέχρι να σταματήσουν να ακούγονται σλουρπ, μιαμ και χα, και όταν σιγουρεύεται ότι το ποντικάκι είναι, έστω προσωρινά, χαρούμενο, μπαίνει μέσα με σκοπό να το πλησιάσει με βελούδινα βήματα, να του ρίξει μια τρυφερή νυχιά στο λαιμό και μετά να το καταβροχθίσει.

Όταν όμως μπαίνει μέσα βλέπει ότι το ποντικάκι δεν βρίσκεται πουθενά. Ούτε πίσω απ’το τραπέζι με τους ποντικοχυμούς και τις ποντικολιχουδιές, ούτε κρυμμένο μέσα στα ποντικοπαιχνίδια. Το ποντικάκι δεν βρίσκεται πουθενά μέσα στο δωμάτιο. Το ποντικάκι εξαφανίστηκε. Την ίδια στιγμή καταλαβαίνει ότι ούτε εκείνη βρίσκεται πουθενά, ούτε το δωμάτιο, και ότι αυτή η ιστορία δεν αφορά κανέναν. Κι έτσι εξαφανίζεται, και ίσως συνάντησε το ποντικάκι ξανά κάποτε, κάπου αλλού, πολύ πολύ πολύ μακριά από τα μάτια σας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: