Mary Karr – Φθίνουσα Θεολογία: Η γέννηση

(μτφ. δική μου)

Άντεξε κι αυτή όσα κάθε γυναίκα αντέχει
όμως εκείνη την νύχτα, στην έρημο, το βάρος όλης της γης ταλαντευόταν
στην υδρόγειο της κοιλιάς της.
Ίσως είχε γύρω της τα χέρια σφιχτά όπως συχνά κάνουν οι έγγυες
ή οι προσευχόμενοι μοναχοί. Ίσως στην πρώτη σύσφιξη της μήτρας
ένιωσε φευγαλέα αυτό το αστέρι να λάμπει

σαν αιχμή λεπίδας – αλλά δεν βλαστήμησε.
Ύστερα σφάδαζε στο στάβλο και άκουγε
ποδοβολητά θηρίων,
τις ουρές τους να ταλαντεύονται,
και ανάμεσα στους σπασμούς το δέρμα της ερεθιζόταν
μ’ αυτές τις χιλιάδες φαγούρες που στοιχειώνουν
τον ύπνο ενός ζώου που στέκεται.

Όμως μέσα στο σύμπαν της μήτρας, με το κολλώδες υγρό του,
το βρέφος δεν καταλάβαινε
τη φωτιά, που ήταν δική του. (Κανείς δεν την καταλαβαίνει,
αν και τα ονόματα μας, λένε, γράφονται προτού καν
υπάρξουμε.) Βγήκε στον κόσμο, γλοιώδες σαν κάμπια, σπαρταρώντας
κάτω απ’ το βάρος των μελών του

και σπαργανώθηκε, και το μάγουλο του
πρώτη φορά το άγγιξε δάχτυλο
και το κεφάλι έσκυψε, χαλαρό, και το μισάνοιχτο στόμα
βρήκε αυτή την πρώτη πληρότητα – το γάλα της
χύθηκε στο λαιμό του, καθώς αυτός την πλημμύριζε
με την αγνή του ύπαρξη. (Αυτή

θρέφει αυτόν, και αντίστροφα.) Ύστερα τον άφησαν
στο δοχείο με τα σιτηρά. Η μουσούδα ενός ζώου
εξέπνεε ζεστασιά πάνω στα σπάργανα του
μέχρι που ήρθε ο ύπνος και έφερε την πρώτη γουλιά
του θανάτου, αυτή από την οποία θα ξυπνούσε
(όπως όλοι μας)
ουρλιάζοντας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: