Alex Dimitrov – Η όμορφη όψη μιας ζωής

(μτφ. δική μου)

Πώς τελικά παρόλα τα μυστικά τους η όψη της ζωής τους ήταν όμορφη.
Σύντομα έφυγε και ο βιολιστής που είχαμε βάλει σημάδι για το δρόμο σου.
Υποθέτω πως έτσι κατάλαβα ότι ήμουν χαρούμενος.
Δεν τράβηξα φωτογραφίες.
Οι νύχτες ήταν κάτι παραπάνω απ’ το κουτσομπολιό μας
αλλά και μέρος του.
Για να λιώσει ο πάγος, για να αδειάσουν τα μπουκάλια –
σπάνια βλέπαμε τους εαυτούς μας σαν πρόσκαιρους
σ’ αυτή την πρόγνωση.
Η Αμερική προχώρησε ουρλιάζοντας και εμείς μείναμε εδώ
όμως άκου: σκηνές, σκηνές. Σπιρτόκουτα με ένα σπίρτο.
Αυτά που έγραψαν ο ένας στον άλλο σε βιβλία που κανείς δεν κράτησε.
Και οι δικηγόροι σου. Που μίλησαν για πράγματα που χάσαμε για πάντα.
Τα μάτια. Πώς μοιάζουν προτού αρχίσουμε να σκεφτόμασε κάτι.
Πέρα από την οθόνη σου το πρόσωπο ενός εραστή ή ενός ξένου.
Ποιά διαφορά.
Οι μοναχοί που τους ρώτησαν τι τους έλειπε και απάντησαν
ότι αν ένιωθαν κάτι, αυτό δεν ήταν η απώλεια.
Αυτοί έλειπαν από την απώλεια.
Ίσως φτάνει για την ώρα να περπατάει κανείς
με αυτούς τους ρυθμούς χωρίς νόημα.
Σήκω, σκέψου, γδύσου, πάλι απ’ την αρχή.
Κάθε βδομάδα αυτός μιλούσε τελετουργικά στο παρελθόν.
Ύστερα από χρόνια ολόκληρα που βρίσκονταν πλάι-πλάι – γνωρίστηκαν.
Αλάτι κάλυπτε τα σώματα τους
και ο μύθος τους έβγαλε στη μακρυνή δύση.
“Όλοι θέλουν να ζήσουν,” είχε πει η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στον Καπότε.
“Ακόμα και όταν δεν θέλουν.”
Σε τάφους και σε χώρες που κανενός το όνομα δεν γνωρίζει το δικό σου.
Εκεί που σε καλοδέχονται περισσότερο, εκεί που πιο πολύ θες να φύγεις.
Τα παγωμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα στοιχισμένα σε κάθε τετράγωνο
όλο τον προηγούμενο μήνα.
Τα πρωτοχρονιάτικα μπαλόνια που σκουπίζουν αργά τα πατώματα.
Και μέσα στην τάξη της καθημερινότητας… τόσοι νόμοι, τόσοι παράνομοι,
σε τέτοια ποσότητα που ο καθένας θα χόρταινε.
Χώνεψε το, ζούσε μόνη της σε ένα χωριό με ενενήντα κατοίκους.
Ζούσες σαν ένας σε μια πόλη από πλήθη, χώνεψε το, το έκανες.
Με τους δικούς του όρους για την τρυφερότητα,
τις βιαστικές μορφές προσοχής,
ο ξεδιάντροπος αιώνας μας προσπάθησε να βρει
μια συντομογραφία για τον έρωτα.
Οι σχέσεις μας θα έπρεπε να γίνονται αισθητές μόνο δίχως αγγίγματα.
Αν όμως τις πλησιάσεις αρκετά, για λίγο,
και δεν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου –
θα δεις ότι δεν είναι νεκρές. Δυστυχώς, δεν είμαστε άγιοι ακόμα.
Απλώς περιμένουμε ό,τι πρόκειται να έρθει, και το χωνεύουμε σιγά-σιγά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: